Bir uçurum kenarı gibi uğulduyor yorgun zihnim,
Hangi rüzgar esse meçhule doğru savruluyorum.
Yıkılan hayallerle kendi enkazımdan doğuyorum,
Bir yanım derya deniz dalgalı, bir yanım çöl.

Ne yana dönsem cevapsız kalan bir soru işareti,
Kelimeler yorgun düşmüş, bütün cümleler sapa.
Bunca kalabalıkta adil bir sığınak arıyor ruhum,
İçimde dünya yıkılıyor, aklım karışık bu gece, baba...

Zihnimin derininde amansız bir savaş başlar,
Fikirler çaresizce yorulur, bütün yollar tıkanır.
Gözümden sessizce süzülen o kederli yaşlar,
Ruhun en karanlık, en kimsesiz yerinde kalır.

Sığınacak adil bir liman arıyor bu yorgun can,
Ne tanıdık bir ses geliyor ne dertlere bir aman.
Avuçlarımın arasından akıp geçiyor koskoca zaman,
Savrulur ömrümün son menzilinde hüzün ve duman.

Geceyi karanlık bir pelerin gibi giymiş o hece,
Suskun penceremden içeri sinsice süzülür efkâr.
Ağır sorular yine sahipsiz ve cevapsız kaldı bu gece,
Gençliğimin üstüne amansız yağsa da bu beyaz kar.

Savrulan küllerim rüzgarın kanadında dağılır kat kat,
Asla yorulmam bu acılara karşı yeniden doğmaktan.
Her bitiş yeni bir uyanışın başlangıcıdır fakat,
Yüreğim kanaya kanaya geçerim o yandığım dağdan.

Tamer KARAKAŞ
KASTAMONU
22.07.2026