Merhaba.

Benim adım Merhamet.

Beni çoğu zaman yanlış tanıdınız.
Yenilgi sandınız susuşumu,
Acizlik sandınız eğilen başımı.
Oysa ben,
Kırmamak için gücünü dizginleyen elin
Görünmeyen kudretiyim.

Ben, ilk kez bir annenin
Gece boyunca ateşler içinde yanan çocuğunun başında
Uykusunu unuttuğu anda doğdum.
Bir yabancının omzuna bırakılan sessiz cekette,
Paylaşılan son lokmada,
Affedilmesi imkânsız görünen bir hatanın ardından
İç çekerek açılan kapıda büyüdüm.

Beni çağıranlar güçlü insanlar değildi.
En çok kırılanlar tanıdı yüzümü.
Çünkü acı,
İnsanın kabuğunu çatlatır;
Ben de yalnızca o çatlaklardan içeri girebilirim.

Kin benim en eski komşumdur.
Her sabah aynı sokaktan geçeriz.
O, yumrukları sıkar;
Ben, avuçları açarım.
O, geçmişi diri tutar;
Ben, geleceğe yer açarım.

Sanırlar ki ben unuturum.
Hayır...
Ben hiçbir şeyi unutmam.
Sadece yaraların
İnsan olmaktan daha büyük hâle gelmesine izin vermem.

Bazen küçücük bir "geçti" derim,
Dağlar yerinden oynar.
Bazen tek bir bakış bırakırım,
Yıllarca örülen duvarlar sessizce yorulur.
Çünkü ben,
Bağırarak değil,
Kök salarak değiştiririm dünyayı.

Kibir benden nefret eder.
Çünkü diz çökmeyi bilmez.
Nefret benden korkar.
Çünkü beslendiği ateşi söndürürüm.
İntikam beni görünce
Kendi gölgesinden şüphe etmeye başlar.

Beni en çok,
Kendini affedemeyen insanlar zorlar.
Başkalarını bağışlamak kolaydır bazen;
İnsan,
Kendi kalbinin hâkimi olmayı yıllarca öğrenemez.

Ama beklerim.

Tohum nasıl toprağın içinde
Mevsimini beklerse,
Ben de insanın içindeki baharı beklerim.

Çünkü bilirim;

En sert kaya bile
Bir damla suya sonsuza kadar direnemez.

Benim adım Merhamet.

Ben hiçbir savaşı kazanmadım.
Sadece taş kesilmiş bir kalbin içine,
Bir avuç bahar bıraktım.