Sınırları çizilmemiş bir coğrafyada,
Üşümekti seninle başlamak.
Avuçlarında eriyen kar tanelerini
Tutmaya çalışmak gibi, imkansız.

​Oysa bazı insanlar...
Bir mevsimlik misafirmiş yüreğe.
Gelişleriyle değil,
Arkalarında bıraktıkları o sessiz
yıkımlarla bilinirmiş.

​Ne rüzgara öfkeliyim şimdi,
Ne de ansızın bastıran bu ayaza...
Herkes kendi payına düşen yalnızlığı
yaşar nasılsa.
Bir hazan rüzgarıyla,
Yalancı bir bahar gibi gelip ısıttığın
gönlümü...
Bir meltem fısıltısıyla, dondurup
Gittin...

​Sen bana hayatın o en çıplak
gerçeğini öğrettin;
Bir insanın yokluğunun,
Varlığından daha büyük bir yer kaplayabileceğini.
Bıraktığın o büyük boşluk,
Benimle birlikte yaşadı içimde.

​Hayat... Bitmeyen bir kalabalık gibiydi.
Herkes bir omza yaslanıp
tamamlanmanın peşindeyken,
Ben senin açtığın o büyük eksiklikle,
Ayakta kalmayı öğrendim.

​Anladım ki bazı yüzler... Unutulmak
için değil,
İnsana kendi içindeki o derin
uçurumu,
Göstermek için gelirmiş.

​Şimdi ne kırık aynalar toplayabilir bu dağınıklığı,
Ne de titreyen o ışık...
Kavuşmanın o kalabalık yollarında değil,
Ayrılığın o en tenha,
O en yalansız durağında kala kaldım.

​Varsın yarım kalsın hikaye,
Yarım kalsın bütün sayfalar...
Bir ömür taşınacak bu kırgınlık;
Seni her hatırladığımda göğsüme batan o keskin sızıya,
Değmez mi?

​Ben seni...
Gecenin en koyu yerinde,
Herkes uykudayken içimde yankılanan o sessizlikte sevdim.
Gidenin kalanda bırakabileceği,
O en ağır izle...

​Öyle geçici, dünyalık bir hevesle değil;
Uçurtması elinden alınmış bir çocuğun masumiyetiyle...
Duvarda asılı kalan,
Rengini kaybetmiş bir tablo gibi durgun...
Gölgesinden bile vazgeçmiş bir şehir
kadar suskun...

​Kendi sesimi bile unutup,
O gidişlerin gürültüsüyle dolarak...

​Her gün,
Bir kilim gibi dokuyorum mısralarımla,
İçimde büyüyen yalnızlığımı...
​Beklemiyorum,
Çağırmıyorum artık.
Attığım her ilmekte,
O büyük boşluğu kapatmaya
çalışıyorum.

​Şimdi bu yarım kalmışlığın tam ortasında...
Bütün vedaları tek bir gidişe sığdırıp;
Yalnızca içimin en derinden sızladığı o yerden fısıldıyorum:

​O ışık söndüğünde,
Anlayacaksın o yokluğu.

​Ayla Kaya
18 07 2026