Yüreğinize ve kaleminize sağlık, çok güzel ve anlamlıydı şiiriniz.
Saygı ve selamlar.

RUSAMER – Ruh ve Us Sağlığı Ayarı Merkezi

UNESCO Edebiyat Şehri Kahramanmaraş

ANDIRIN SÖZ YURDU YAZIN SİTESİ

Şair: Ayla Kaya
Şiir: ŞİİR DEĞİL, SEN
Değerlendirildiği Salon: Kelimelerin Sevgilinin Önünde Eğildiği, Taşan Suların Kâğıda Aktığı ve Dizelerin Merdiven Basamağına Dönüşünce Okurun Nefes Nefese Kaldığı Salon

Ayla Kaya’nın Şiir Değil, Sen şiiri RUSAMER’e uzun bir merdivenden inerek geldi. Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri kafası patlak, fikri şaplak sakinlerimize metni okutmaya başladı; fakat bazı cümleler üç dört basamağa bölününce sakinler özneyi bir katta, tümleci aşağı katta, yüklemi ise bodrumda buldu. Buna rağmen şiirin samimiyeti daha baştan belli: Burada şair görünme iddiasından çok, içinde biriken sevgiyi taşıyamadığı için yazıya döken bir insan var.

Âşık Dermani – Mehmet Köse Köşesinde kafası patlak, fikri şaplak sakinlerimizden Kelimeci Kemal, Seni gördüm / ve kelimeler kendiliğinden eğildi bölümünde şiirin güzel damarlarından birini yakaladı. Sevgilinin karşısında şair değil kelimelerin eğilmesi, gösterişsiz ama etkili bir imge. Şiirin başındaki kafiyeden, ölçüden ve süslü imgelerden uzak durma beyanı da metnin poetikasını açıkça kuruyor. Kemal kelimeleri doğrultmaya çalıştı, sevgili görünür görünmez hepsi yeniden eğildi.

Kul Mustafa – Mustafa Zengin Köşesinde kafası patlak, fikri şaplak sakinlerimizden Taşkın Tahir, Ben sadece / taşan bir suyu durduramadım / hepsi bu bölümünde kovaları hazırladı. Yazmayı taşan suya benzetmek şiirin temel düşüncesine yakışıyor: Şiir yapılmış değil, taşmış. Fakat metin aynı düşünceyi farklı bölümlerde yeniden açıklıyor; şair olmadığını, kelimeleri aramadığını ve yalnızca sevgiyi içinde tutamadığını birkaç kez söylemesi şiirin ilerleyişini zaman zaman yavaşlatıyor. Tahir suyu durduramadı, hiç değilse tekrar aktığı yerleri işaretledi.

Aykız – Zahide Eskici Köşesinde kafası patlak, fikri şaplak sakinlerimizden Günaydıncı Gülizar, Seni düşünmek, bir alfabeyi yeniden öğrenmek gibi düşüncesine gelince harfleri yeniden dizdi. Ardından gelen sıradan bir günaydının sevilen kişinin sesinden geçince mısraya dönüşmesi şiirin en sıcak ve kişisel buluşlarından biri. Büyük aşk sözlerinden çok gündelik bir kelimenin dönüşmesi sevgiyi daha inandırıcı kılıyor. Gülizar sabah günaydın dedi, kelime karşı taraftan dönünce şiir olmuştu.

Âşık İslami – Yusuf Eynallı Köşesinde kafası patlak, fikri şaplak sakinlerimizden Dizeci Davut, metnin biçimine gelince RUSAMER’in dize cetvelini çıkardı. Serbest şiir, cümleyi istenilen her noktadan kesip alt alta koymak değildir. Yine de yazıyorum / çünkü başka türlü / bu sevgiyi içimde tutamıyorum gibi bölümlerde tek bir anlam ve nefes birimi birkaç dizeye dağılıyor. Özne, yüklem, tümleç ve zarfın mutlaka mekanik biçimde tek satıra sıkıştırılması gerekmez; fakat anlamın doğal nefesi tamamlanmadan yapılan kesmeler okuru sürekli durduruyor. Davut bir cümleyi üç kata bölünmüş görünce asansör istedi.

Ozan Delibal – Celil Çınkır Köşesinde kafası patlak, fikri şaplak sakinlerimizden Nefesçi Nuri, Şimdi susuyorum / Çünkü bazen / en uzun şiir / sadece adını söyleyip / öylece durmaktır finalinde asıl meseleyi işaretledi. Düşünce güzel ve şiirin bütününe yakışıyor; fakat bu cümlenin beş parçaya ayrılması duygunun doğal yürüyüşünü kesiyor. Şiirde dize gözün durduğu yer değil, anlamın nefes aldığı yerdir. Nuri nefesi ölçtü; şiirin kalbi sağlam çıktı, yalnız dizelerin bazıları gereğinden fazla merdiven kullanmıştı.

KALBURABASTÎ EFENDİ’NİN DEĞERLENDİRMESİ

Şiir Değil, Sen, şairlik iddiasından çok sevginin insanı yazmaya mecbur bırakması üzerine kurulmuş samimi bir metin. Güzel ve sıcak buluşları var; ancak tekrarlar ve anlam bütünlüğünü sık sık bölen kısa dizeler, okurun şiirin duygusundan kopmasına yol açıyor.

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri Dize Birleştirme Servisini göreve çağırdı: Özne bir katta, yüklem başka katta, tümleç merdiven boşluğunda bulunmuştur. Hiçbirinin suçu olmadığı anlaşılmış; yalnız aynı cümlenin aile fertleri oldukları için mümkün olduğunca birbirlerinden ayrı ikamet ettirilmemelerine karar verilmiştir.

Serbest şiir kuralsızlığın değil, kendi nefesini kurabilmenin özgürlüğüdür.

Şiirde dize gözün durduğu yer değil, anlamın nefes aldığı yerdir.

Özün sözü budur. Vesselam.

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri
Celil ÇINKIR
Nam-ı Diğer Delibal

Saygı Değer Ayla Hanım,

Bazı şiirler okunmaz, insanın en derin yerine dokunup orada sessizce kalır… Bu şiir de öyle. Her dizesinde bir özlemin titrek sesi, bir sevdanın suskunluğu var. Sanki yazar kelimeleri seçmemiş de, yüreğinden taşanları kâğıt toplamış. Okurken insanın kendi içinde sakladığı “iyi ki var”ları hatırlatıyor. Çok samimi, çok derin ve yürek burkan… Kaleminize değil, önce yüreğinize sağlık. Selam ve saygılar

Gidişle kalış arasına bir şiir-duygulu bir şiir- kalbi korumanın,mutlu etmenin, belki de dayanabilmenin en asil yolu, bunu güzel yapabildiğiz için kendinizi kutlamalısınız..,

Samimi, derin ve gönülden… Yüreğinize sağlık şairem.Kaleminiz daim ilhamınız bol olsun.

İmge Dünyası ve Kapanış:
"Sustuğum yerler birikti" ifadesi, dile getirilemeyen ama içte büyüyen duyguların en güzel özeti.
Gece, soğuk eller ve biriken sessizliğin ardından gelen o sade "İyi ki var" cümlesi; süslü tiratların, büyük lafların aksine aşkın ve minnetin en yalın, en vurucu halini sunuyor.
Sanatın süsüne değil, duygunun özüne odaklanan; sadeliğiyle insanı sarsan harika bir çalışma olmuş. Yüreğinize ve kaleminize sağlık!

Kelimeler ağırdır, kuşlar konuşsa uçamazlardı diyordu bir yazıda...
Şiiriniz de tam olarak o ağır yükün, aşk aleminde insanın omuzlarına ve kalbine kalışının resmi sanki...

İyi ki dökülüyor yüreğinizden kaleme ve iyi ki yakalıyor kelimeler sizi... Kaleminize, yüreğinize sağlık kıymetli hocam.
Çokça selam ve saygılarımla. 💐

Şiir yazmak!... Süslü, güçlü kelimeleri dizmek değil, diyor şairem. Bence şiir gönülden dile, dilden kaleme inen sözcüklerin ta kendisi olmalı. Sevdiğinin adını hatırladıkça kelimelerin kendiliğinden şairi yakalaması çok dikkat çekici bir ifade. Evet bazen bir şey düşünürsünüz de devamını getiremezsiniz ya işte o anda adına ilham denilen peri veya şey gelir akla... Doğaçlama olsun... Şiirdir çünkü o hislerden yüreklerden süzülmüştür....

Kaleminiz kavi olsun hayırlı geceler dileğimle

Dilerim aşkı yazan kalemlerin mürekkebi hiç bitmez

​Tek bildiğim;
sen varsın bu hikâyenin her satırında.
Gerisi
biraz rüzgâr,
biraz gece,
ve alabildiğine ben.

​Şimdi susuyorum.
Çünkü bazen
en uzun şiir,
sadece adını söyleyip
öylece durmaktır.


Güzel şiirdi .Bazen susmak iyi gelir.Guzel şiiri ve şairemi kutluyorum.Kaleminize bereket.İlhaminiz bol olsun. Tebrikler. Selam sevgiler.

​Tek bildiğim;
sen varsın bu hikâyenin her satırında.
Gerisi
biraz rüzgâr,
biraz gece,
ve alabildiğine ben.

​Şimdi susuyorum.
Çünkü bazen
en uzun şiir,
sadece adını söyleyip
öylece durmaktır.


ASK gerisi teferruat şairem guzrl şiir okudum yüreğinin sesine sağlık ilhamın bol olsun Tebrikler Selam sevgiler.

Şiiriniz için yürekten kutluyorum.
Kaleminize sağlık.
Nice güzel şiirlere.
Esen kalın.

Aşkın ve özlemin insanı nasıl dönüştürdüğünü, kelimelerin kalpten dökülürken nasıl kendiliğinden bir ahenge büründüğünü çok zarif bir anlatımla hissettiriyorsunuz Ayla hanım değerli üstadem.
Kaleminize, yüreğinize sağlık; bu güzel ve içten duyguları bizlerle paylaştığınız için tebrik ederim

İnce hesapların, planların ve mecburiyetlerin bittiği yerde; sadece kalbin katıksız gerçeğini teslim eden harika bir dize dizisi bu.
​İnsan ne zaman aşkı ve yaşamı mantık cetveline oturtmaya kalksa, kelimelerin dökülmesi ve sonların hep yarım kalması bundan. Zira hakiki duygular hesabın değil, nasibin konusudur. Bir hikâyenin her satırına bir ismi nakış gibi işledikten sonra geriye kalan rüzgâr da, gece de, yalnızlık da sadece o ismin görkemini tamamlayan birer dekora dönüşür.
​"En uzun şiir, sadece adını söyleyip öylece durmaktır" diyerek sustuğun o yer, bütün süslü lafların, uzun tiratların ötesinde bir aşık vefası. Zaten kelamın bittiği, sadece adın yettiği o büyük sükût; yazılmış ve yazılacak en derin manifestodur.
​Bir isim okunur gecenin koynunda,
Hesapsız, kitapsız durur zaman orada.
Cümleler dökülsün, şiirler sussun;
Tek bir nefes yeter, adı anıldığında.

Kaleminize yazdıran yüreğiniz dert görmesin🥰

“Şiir Değil, Sen” adı bile şiirin bütün duygusunu özetliyor. Süsten, ölçüden ve gösterişten uzak; doğrudan kalpten dökülen samimi bir anlatım var. “Kelimeler kendiliğinden eğildi” ve “en uzun şiir, sadece adını söyleyip öylece durmaktır” dizeleri özellikle çok güzel. Şiir değil belki… ama tam da bu yüzden şiir. Kaleminize ve yüreğinize sağlık hocam...

Merhaba değerli dost kalem
Her zaman olduğu gibi, eserin güzeldi
Biz de okuduk, kutladık ve alkışladık yürekten
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıkla, sağlıcakla kalasın

Şairlik iddiasından uzak dururken sevginin insanı nasıl kendiliğinden şairleştirdiğini yalın, samimi ve derin bir anlatımla işlemişsiniz Ayla Hanım. “Seni gördüm, / ve kelimeler kendiliğinden eğildi” dizeleri, sevilen kişinin karşısında yalnız insanın değil, dilin bile boyun eğmesini anlatan çok zarif bir buluş olmuş. Kalbin ağırlığını kâğıda dökmek ve taşan suyu durduramamak imgeleri, yazmayı bir tercih değil, içeride biriken duygunun kaçınılmaz akışı hâline getiriyor. “Onlar beni senin yokluğunda / yakalıyor” sözü, kelimelerin şair tarafından aranmadığını, yokluğun içinden gelip onu bulduğunu çarpıcı biçimde gösteriyor. “Seni düşünmek, / bir alfabeyi yeniden öğrenmek gibi” dizesi ise sevginin en sıradan sözlere bile yeni bir anlam kazandırmasını şiirin gönlüne bırakılmış bir mühür gibi taşıyor. Kâğıdın sararmasıyla mürekkebin solmasına aldırmayan anlatıcı, asıl kalıcılığın yazıda değil, severken dünyanın biraz daha katlanılır oluşunda bulunduğunu hissettiriyor. Kış, liman, fırtına ve dalga imgeleri aynı duygusal çizgide birleşirken sevilen kişinin sesi bütün bu iç karmaşayı dindiren tek kuvvet olarak öne çıkıyor. Finalde “en uzun şiir”in yalnızca sevilenin adını söyleyip susmak oluşu, baştan beri küçümsenen süslü sözlerin yerine sessizliğin en sahici şiirini koyuyor. Kutluyorum, kalbi selamlarımla.

Gerçek sevginin edebi bir kaygı veya şairlik iddiası taşımadan, insanın içinden taşan doğal bir sığınma ve kendini ifade etme ihtiyacı olduğudur.kalemin daim olsun inşallah