Asıl cesaret de bu olsa gerek.
Yani kendi alnına secde ettirdiği o sahte ilahları yere sermeye razı olduğu gün başlayan cesaret.

Taştan yapılan put bir balta darbesiyle parçalanır da nefisten yapılan putlar her kırılışında yeniden şekil alır.
O kadar çok put var ki bu dünyada, say say bitmez.

İbrahim'in baltası aslında taşa değil, insanın içindeki "ben" kelimesine inmişti.

Hübel hiçbir zaman yalnızca Kâbe'de durmadı. Bazen bir makam odasında oturdu, bazen bir aynanın karşısında saçını düzelten gururun gözlerinde, bazen alkış bekleyen bir cümlenin sonunda, bazen de "hep ben haklıyım" diyen bir dilde büyüdü. Uzzâ, yalnızca eski Arap çöllerinde dolaşmadı.bugün de güzelliğin kibirle karıştığı her bakışta dolaşıyor. Lât, insanların önünde eğildiği heykellerden çok, insanların ardında eğildiği çıkarların adıdır artık. Menât ise kader diye kutsanan korkuların içine gizlenmiş en eski puttur.

Demek ki putların tarihi bitmedi.
Sadece suret değiştirdi.

Bugün putlar taş değil, marka oldu.
unvan oldu.
Heykel değil imaj oldu.
Tapınak değil,ekran oldu.
Secde ise diz çökerek değil, karakter eğilerek edilmeye başlandı.

İnsan, bazen kendi gölgesini bile peygamber zannedecek kadar büyütebiliyor kendini.

Oysa kul olabilmenin ilk şartı, küçülmeyi bilmektir.p

Ne acıdır ki bizler putları müzelerde ararken onlar kalbimizin salonunda ağırlanıyor. Üstelik en güzel örtülerle... Kimisini "itibar" diye seviyoruz, kimisini "başarı" diye besliyoruz, kimisini "haklılık" diye büyütüyoruz.

Kalbin de bir Kâbe'si vardır.
Ve oraya Allah'tan başka bir isim yerleştiği an, tavaf başlamadan şirk başlar.

İşte bu yüzden hakiki tövbe, yalnızca gözyaşı dökmek değildir. Tövbe, insanın kendi tahtını söküp yere bırakmasıdır. Kendini hükümdar sandığı ülkeyi terk etmesidir.

En ağır balta, insanın kendisine doğrultabildiği hakikattir.

İbrahim olmak; baltayı önce kendi kalbine indirebilmektir.

Put kırmak, övülme arzusunu susturabilmektir.
Haklı çıkma iştahını aç bırakabilmektir.
İntikamın elini geri çevirebilmektir.
Kibrin aynasını paramparça edebilmektir.
ve en sonunda "ben" harfini silip yerine "O" yazabilmektir.


Her sabah yeniden baltasını bilemek...
Her akşam yeniden kendi putlarının karşısına dikilmek...

İnsanın içinde kırılmayı bekleyen tek bir put kaldığı sürece, İbrahim'in yolu henüz bitmemiş demektir.

Ne mutlu o yolda yürüyenlere
Eyvallah sevgili üstadım.

Çok iyiydi
Asaf Halet Çelebi üstadın şiiri kadar güzel

Tebrikler

Muazzam...
Yüreğinize sağlık hocam.
Gönül sözünüz hiç bitmesin.
Selam ve saygılarımla 💐

Emeğinize ve kaleminize sağlık güzel bir çalışma anlamlı dizeler kutlarım emeğinizi selamlar sevgiler saygılar gönderdim

Şiire, şaire, güne merhaba
Güzeldi eser
Biz de okuduk, kutladık ve alkışladık yürekten
Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin mükemmel ve de benzersiz olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıkla kal, hoşça kal

Bu şiir, bireyin kendi nefsiyle ve iç dünyasıyla hesaplaşmasını, güçlü metaforlar ve dinî semboller üzerinden etkileyici bir dille anlatıyor. Hz. İbrahim kıssasını tarihsel bir olay olarak değil, insanın kendi içindeki kibri, hırsı, makam tutkusunu ve sahte kutsallarını yıkma mücadelesinin simgesi olarak ele alması şiire derin bir felsefi boyut kazandırmış.

Özellikle "Kazıdıkça yaldızını, hırs çıkıyor altından." dizesi, şiirin en çarpıcı imgelerinden biri. Şair, putların yalnızca taştan ya da ağaçtan olmadığını; insanın içinde büyüttüğü kibir, çıkar, şöhret ve nefsin de birer put olabileceğini güçlü bir söyleyişle dile getiriyor. Tekrar edilen "Kırmaya geldim, İbrahim." hitabı ise şiire hem ritim hem de kararlı bir manifesto havası katıyor.

Düşündürmeyi başaran, sembol zenginliği yüksek, içsel arınma ve hakikat arayışını etkileyici biçimde işleyen güçlü bir şiir. Kaleminize sağlık hocam..