Papatyalar naif ve bi o kadar masumiyeti hatırlatıyor insana. Masumiyetin arkasındaki kırıcı güç ile birleştiğinde kadınının kırılganlığında bir veda çıkıyor ortaya.


....

Kurumuş mevsimin çehresi
Aralama avuçlarını boşuna
Sevmek,
aynı saksıya saklanmanın
ömrüyle eş.


Hoyratlık
kışın karı gibi inerken
parıltı sandığım ayaz
dondurur göğsümü

Gidişlere rengimi gömüyorum
Papatyalar çoktan bitti.


Güzel yüreğine sevgimle can şairem

Kutlarım.

RUSAMER – Ruh ve Us Sağlığı Ayarı Merkezi

UNESCO Edebiyat Şehri Kahramanmaraş

Andırın Kültür Havzası Anlama ve Dinleme Salonu

Eserin Adı: Papatya Falı
Şair: Sayın İnayet PİRTİNİ
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri (Celil ÇINKIR – Delibal)

Şiir okununca salonda önce derin bir sessizlik oldu. Ardından Sayın Dağ Çiçeği köşesinden bir hanımefendi ayağa kalkıp, Bu şiir papatya falı değil, papatyaların insan hakları bildirgesidir, dedi. Sayın Hilal Tolu köşesinden bir başka edebiyat dostu, Şair papatyayı konuşturmuş ama asıl sorgulanan çiçek değil, sevgilinin aklıdır, diye ekledi. Sayın Ozan Mehmet Ceyhan köşesinden gelen ses ise, Bu kadar papatya koparıldıktan sonra Tarım Bakanlığı'nın devreye girmesi gerekir, dedi.

Tam o sırada arka sıralardaki kafası patlak, fikri çatlak sakinlerimizden biri ayağa kalktı: Efendim, yıllardır anlamadığım bir mesele var. Bir insan sevip sevmediğini öğrenmek için neden papatyaya sorar? Mahallede bakkal var, muhtar var, komşular var...

Bunun üzerine başka bir sakin: Ben bir defasında karpuzla fal bakmaya çalıştım. Sonuçlar çok tutarsız çıktı deyince salon kahkahaya boğuldu.

Üçüncü bir sakin de söz aldı: Şiirin sonunda ben papatyaya üzüldüm efendim. Kadın gitmiş, bahar gitmiş, kelebek gitmiş... En çok zararı yine papatya görmüş!

Bunun üzerine Kalburabastî Efendi Hazretleri bastonunu yere hafifçe vurup: Evlatlar, aşk tarihinin en büyük mağdurları papatyalar, mendiller ve şiir defterleridir. Hiçbirinin sendikası da yoktur buyurdu.

Kalburabastî Efendi Hazretleri'nin Değerlendirmesi

Sayın İnayet PİRTİNİ'nin bu şiiri, modern şiirin güçlü metaforlarından biri üzerine kurulmuş etkileyici bir metindir. Papatya burada bir çiçek olmaktan çıkıp, aşkın hoyratça sorgulanmasının sembolüne dönüşmektedir. Şair, sevginin çiçek yapraklarıyla ölçülemeyeceğini, kaderin fal oyunlarına sığmayacak kadar derin olduğunu başarılı bir şekilde vurgulamaktadır.

Özellikle: Toprağın sabrıyım. Çiğin duasıyım. Gün doğarken açılan mahcup bir beyazlığım bölümü şiirin en zarif duraklarından biridir. Ancak şiirin asıl gücü son bölümde ortaya çıkar. Şair kendisini bir papatyadan fazlası olarak tanımlar ve okuyucuyu şu gerçekle yüzleştirir: Bazen insanı öldüren ayrılık değil, yavaş yavaş solduğunu fark etmeyen sevgidir.

Kalburabastî Efendi Hazretleri'nin Mizahi Teşhisi

RUSAMER Dert Analiz Birimi'nin yaptığı inceleme sonucunda şiirdeki sevgilide ileri derecede Papatya Falı Bağımlılığı tespit edilmiştir.

Belirtiler: Kararları çiçeklere danışmak. Kaderi yaprak sayısıyla değiştirebileceğini sanmak. Aşkı botanik biliminin konusu hâline getirmek. Papatya görünce dayanamayarak koparma isteği duymak

Tedavi: Günde üç defa sevdiğine açık konuşmak, iki defa özür dilemek ve papatyalardan uzak durmak.

Özün sözü budur. Aşkın cevabı papatyalarda değil; koparmaya kıyamadığın kalplerdedir.

Kalburabastî Efendi Hazretleri