Düşmüyor kalemimden ne çile ne cefa yar
Ne desem ne söylesem anlamaz ki dil bizar
Sineme sardım seni sükûtumla yanarak
Her hecemde gizlidir yüreğimdeki nazar

Bir zamanlar bakışın göğe çizilmiş yoldu
Şimdiyse her kelamın zulümden beter oldu
Aşkın sayfasında ki mürekkebe banarak
Her hecemde azabın geldi kalbimi buldu

Gözlerin bir aynaydı kader onda silindi
Bir tebessümün aşka mühür diye mi indi
Varlığına şükredip yokluğuna susarak
Sevgimin enkazında bıraktın beni şimdi

Kahrın bir dua ise lütfun sitemle doldu
Sana yazmak her defa yeniden doğmak oldu
Bir cümlelik sevgiyi koca ömre sararak
Ben vazgeçemedikçe gönlüm soldu da soldu

Söylesem kelam ürker titrer kalem elimde
İki heceli adın mühürlüdür dilimde
Geceler şahit olsun yıldızlara sorarak
Benliğini arardın aşk perdeli çölümde

Ey kalbimin cellâdı ey gönlümün emiri
Gönlümün intizarı yazdırır bu şiiri
Sana her feryadımda sevdama sarılarak
Nefi’den esinlenip akar içimin kiri

Yaşam bir çınar olur gölgesince devrilir
Gün döner mevsim solar ömür kışa çevrilir
Zamanın aynasında suretine bakarak
Ne kadar gülersen gül neşe gama evrilir

Şimdilerde sustumsa bunu sukutumdan bil
Yanmış bitmiş cümlede küle düşermiş her dil
Kalemim yazmaz artık kanına bulanarak
Alfabenin her harfi olsun gamzemde bir gül