Ertele tüm bildiklerini
Ötele de aklın gediklerini
Renklerin büyülü dünyasında buluşalım
Azıcık karanlık olsan bile
Beyazlığımla dağıtırım kara bulutları

Bir imgeye konalım ve şiire baş verelim
Aş eren ilham perimin acıkan karnına sözcükler ekelim
Tufan öncesi
Kura sonrası
Artık ne çıkarsa bahtımıza
Efemine çırpınışlarına kuşların
Bu sefer de sessizlik ekelim

Mevsim nasıl da boyutsuz
Tıpkı nutuklar atan sevdamın renginde
Yalnızlık ise bazen huzursuz bir minvalde
Seken duyguların şiir hükmünde
Giydiği o fasıla
Aklın havsalasından taşan dalgalar ötesi
T/aşkın mizaçların alfabesi
Oysaki her yürek sökemez bu alfabeyi

Önce sevmeli
Sonra hicran yüklenmeli ki
Şiir olup da yağsın dağlara bayırlara tüm ruhlara
Sevdanın bayrağı da dalgalansın ünlenen fıtratında
Duyguların kekremsi tınısına
Serilsin figan
Kırık bestelerde çiçekler açsın
Varsın da ölümü kucaklasın bakir tanılar
Tınısı akla zarar
Bir nakarattan da öte iken yaşamaya var mısın
Demenin inhisarında
Eklem yerlerine şiirlerin sürdüğüm merhem niyetine
Yaralı beyitlerin kan kırmızısı tedirginliğinde
Ansızın da ölecekmişçesine

Ve işte cebbar dalgalar
Kıyıları döver
Atılan bir tokatmışçasına
Bazen refüze edilen aşkın mayasına
Özlem sökün eder pervasızca
Oysaki dip dibe el ele yaşamak varken
Ve işte ansızın da hâsıl olan isyan
Minyatür bir köprü gibi
Yüreklerin kol kola girdiği
O nirengi noktası ki
Sözcüklerin dahi
Takatinin tükendiği
Varsın sökme aşk dilinde okumayı yazmayı
Sökün eden hecelerden de nemalanmayı

Tehir etme asla
Soracaksın da bir bilene
Aşkın kuvözüne doğan şiirlerin dilinde
Bir de sor bakalım ahvaline:
Aşk nedir bunca kelamı alt üst eden?
Şiirden de ötesi var mıdır aklında ve yüreğinde ve ruhunda
Aşk nasıl ki şiire tekabül eder
Yazan bilir
Bir de çok seven…