Fırtınamla pazarlığı bıraktım.
Rüzgârı karşıma aldım.
Düştüysem taşlara,
kalkmayı kendi gücümle başardım.

Yol dediğim artık
varılacak bir yer değil;
vazgeçtiklerimin toplamı.

Ve bir gün sen çıkageldin.

Yaklaşmak hiç istemedim.

Ne kalbime dokundun,
ne de aklımı çaldın.
Sadece ilk kez düşündüm:
İnsan yürürken de durmalıymış.

Yanında olmak değil niyetim,
kaçmak hiç değil.
Bazı insanlar
sadece uğrar hayatına.

Beni düşünmen
ya da bir gün adımı unutman...
İkisi de yolumu değiştirmez.

Ama bil isterim;

Eğer bir gün yüzün gülerse,
bunda bir payımın olmasını istedim.
İsmim geçmeden,
gölgem düşmeden,
karşılık beklemeden.

Çünkü ben,
zaferi insanlarda değil,
kendime verdiğim sözlere adadım.

Ve sen...

Belki beni ilk yenebilecek kişi değilsin.
Ama ilk kez,
yenilmenin de
her zaman kaybetmek olmadığını
düşündüren kişisin.