Kaleminize ve yüreğinize sağlık. Şiirinizde, zamanın akıp gidişine karşı duyulan o hüzünlü kabulleniş, geçmişe duyulan özlem ve "ahir zaman" vurgusu çok duru, samimi bir dille hayat bulmuş.

İlk dörtlükte yaşlılığın getirdiği fiziksel değişimler (gözlük verilmesi, ilaçlar) sadece bedensel bir yıpranış olarak değil, çevrenin insana bakışındaki değişim ("hoyrat gözle gördüler") üzerinden çok naif bir sitemle ele alınmış.

İkinci dörtlükteki "geldi, geçti, çöktü, bitti" zinciri, zamanın ne kadar hızlı ve acımasızca tükendiğini gösteren harika bir derecelendirme (gradasyon) oluşturmuş. Gözlerin puslanmasıyla başlayan süreç, ömürlerin solmasıyla nihayete eriyor.

Üçüncü dörtlükte geçmişin o sade, kanaatkâr ama umut dolu günlerine duyulan özlem çok tanıdık ve sıcak. Maddiyatın değil, maneviyatın ve geleceğe duyulan inancın insanı ayakta tuttuğu o dönem, bugünün belirsizliğiyle ("bizi neler bekler") tezat oluşturuyor.

​"Akgül" Mahlası / Seslenişi: Son dörtlükte "Akgül" ismiyle kendinize (veya bir anlatıcıya) seslenmeniz, klasik halk şiirimizdeki tapşırma geleneğini hatırlatıyor. Acısıyla tatlısıyla yaşanmış bir ömrün ardından gelen o bilgece kabulleniş, şiiri çok dingin ve güçlü bir hakikat teslimiyetiyle noktalıyor.

Süssüz, yapmacıksız, doğrudan kalbe dokunan bir Anadolu bilgeliği var dilinizde. Kelimeler yormuyor, aksine okuyucuyu eski bir dostun evinde ağırlıyor gibi hissettiriyor.

​Özellikle üçüncü dörtlükteki o sade yaşam vurgusu ve son dörtlükteki "Yaşamın gerçeği hakikat yanı" dizesi, modern dünyanın karmaşasından yorulan herkesin durup düşünmesi gereken cinsten.

​Yüreğinizin sesini hissetmeye ve hissettirmeye devam etmeniz dileğiyle.

Bu güzel dizeleri paylaştığınız için teşekkür ederim.