1
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
55
Okunma
Bugün yine uyumadım.
İnsan bazı geceler kendine kapatamıyor gözünü.
Odanın içinde birkaç eşya,
Kafamın içinde gereğinden fazla kendim.
Tuhaf...
Hayatım boyunca birçok şeyle savaştım,
İnsanın en sessiz kavgasının kendi yokluğuyla olduğunu anladım.
Kimse gitmemiş gibi aslında,
Kapılar yerinde, telefon masada, şehir aynı şehir.
Sadece insan bir gece uyanıp kendi içinde azalmış buluyor kalabalığı.
Yalnızım demeye de utanıyorum biraz.
Çünkü hala ayaktayım.
Hala gülüyorum gerektiği yerde.
Hala "hallederiz" diyorum mesela.
Komik geliyor: hallederiz.
İçimde kim var belli değil,
Hepsinin yükü yine bende.
Olsun.
Bazı insanlar kalabalıkla hafifler,
Bazıları yalnızlıkla ağırlaşır.
Ben sanırım ağırlaşarak güçlenenlerdenim.
Bu gece uyumadım,
İlk kez kendimle aynı odada kalmayı öğrendim.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz