0
Yorum
4
Beğeni
0,0
Puan
50
Okunma
Senden gitmeyi düşündüğümden beri
her karanlığa bir şiir bırakıyorum.
Yokluğunda aydınlığımı kaybedersem,
el yordamıyla kendime dönebileyim diye.
Her mısra bir iz olsun istiyorum;
yolumdan dönersem
kendi sesimi takip edeyim diye.
Geceleri bıraktığım ufak izleri,
onları da götürür müsün giderken?
Götürme.
Yanına sadece sessizliğini al,
benim olanlar bende kalsın.
Her satır, unuttuğumda hatırlatsın
yokluğunla yüzleşirken
kendimi inkâr edişimi.
O karanlık günde
ellerim yine o izlere değsin.
Desinler bana:
“Buradaydın.
Kaybolmadın.”
