BURALARDA KUŞLAR

Buralarda da karanlıktır geceler, uykular derin.

Buralarda da üşürsün, sabahlar serin.

Sessizdir, gridir sokaklar; sürgün soğuğu.

Ve tenhadır, ıssızdır buzlu yokuşlar.

Titrer yol kenarlarında üşüyen kuşlar.

Solgundur, yorgundur bakışları.

Kesik kesik olur, kısadır uçuşları.

Yorgun bir yevmiyeci gibi doğar güneş karanlıktan,

Kırmızı tuğlalardan, dik çatılardan.

Ve aynı merhametle ısıtır hayatı.

Buza tutunmuş ayakları mor ve kaskatı.

İşte yan yana korkuluklara yapışmışlar.

Tüylerini kabartıp top top olmuşlar.

Sanki hedefleri panayırlardaki tüfeklerin,

Korumasız misafirleri demir tüneklerin.

İşin ilginç yanı, haberleri yok avcılıktan.

Uzun zaman önce çıkmışlar av olmaktan.

Kuşlar kaçmaz buralarda insanlardan.

Yollarda birçok ölü, kuş cesedi.

Yoksa bu zaman ölümün devri mi?

Kim çevirmişse tersine işte bu evrimi...



Sanki geleceğe mektup gibi yazılmış,

Bilinmez bir posta mührü ile postalanmış.

Gri kanatları pul gibi asfaltın üstünde

Bir imza gibi yapışmış hüznün yüzünde

Buralarda çoktan unutmuşlar kuşlar uçmayı.

Kimden öğrenmişlerse koşarak kaçmayı?

Arkadaşlarının ölü yazgılarını silemezler.

Dahası, niye öldüklerini bile bilemezler.

Ya soğuktan ya açlıktan... Topu topu hepsi iki bölüm.

Bir dost gibi gelir; sinsice, sessizdir ölüm.

Her çöp kutusunda birçok ambalaj, atılmış boşlar.

Sabah mesaisine orada başlar acıkmış kuşlar.

Serçeler ürkektir.

Kargalar tedirgin.

Kumrular biraz saftır.

Hepsinin karnı açtır.

Gün başlar ardıç kuşlarının ıslıklarıyla.

Martılar selamlar günü çığlıklarıyla.

Kimsesiz hayvan yoktur sokaklarda çöpleri eşeleyen.

Ve çocuklar yoktur onları peşeleyen.

Kedi köpek, sanırsın ki insan; itibar görür buralarda.

Mamalarıyla mutludurlar kendi dünyalarında.



Yüzlerce park birbirinden farklı ve eşsiz.

Puslu da olsa hava soğuk ve temiz.

Olmasa da bir cami avlusu, bir ezan sesi;

Uzayıp gitmese de kubbelere bir minare gölgesi.

Yoktur güvercinlerin tavaf edeceği şadırvanlar,

Belki kesme taş merdivenleri ve trabzanlar.

Altın rengi çatılarla her soğan kubbesi,

Sükûnetle bekler kuşları kilise bahçesi.

Sabahın dördü beşi usulca da yürüsem,

Beklerim kuşları, gelseler de beslesem.

Yeryüzü mescit ise ne mutlu bizlere.

Bakmasını bildin mi, ibret mi yok gözlere?

O yüzden toprağı kutsal, ağacı mabet bilirim.

Kuşlarla hasbihali ibadetten bellerim.

İnançtı insanlığın eşiği, medeniyetin beşiği.

Çöpe atamazdık bir yudumcuk ekmeği.

İnsan ne görürse onu yaparmış atadan.

Biz de öyle öğrenmiştik anadan ve babadan.

Ekmek mübarek, başımızın üstünde yeri.

Her şeyden önce kutsaldı alnımızın teri.

Canı olanın cana vefadır borcu.

Son bulsun kuşların ölüm orucu.

Birkaç haşlanmış yumurta, biraz da ekmek.

Serçeler şimdi gelecek, selam verecek.

Sonra birkaç aç güvercin.

Kargalar tedirgin.

Ne kadar da asiller, nasıl belirgin.

Önce serçeler üşüşürler yiyeceğe sekerek.

Sonra güvercinler kumruları biraz iterek.

Kargalar hâlâ bakar, bekler uzaktan.

Hâlâ korkuyorlardır hain tuzaktan.

Yavaş yavaş çekilirim ki herkes nasiplensin.

Çatılardan bakan ast solistler de insin.

Aynı minareler gibi olmasa da binalar,

Cami avlularından ekmek kırığı dualar.

Mütevazı kurulan bu garip sofraya,

Ve hep beraber yapılan bu kahvaltıya.

Uzaklaştığımda gelir kargalar.

Ve göklerden iner beyaz martılar.



İnsanlarla dolmadan bütün sokaklara,

Otobüsler gelmeden tüm duraklara.

Telaş ile yenilen bu küçük öğün,

Sevincidir içlerinde masmavi göğün.

Sanki çocuklar gibi gülüşleri,

Mutlulukla ahenkle ötüşleri.

Neşeyle değişir bakışları,

Sokağın karnı doyan kuşları.

İşte bu sakinlik, işte bu huzur.

Belki beş on dakika sonra bozulur.

Bu sessizliğin yerini gürültü alır,

Ve şehir kuş seslerinde mahrum kalır.

Yılmaz Tizgöl

15.07.2026 / Nijni Novgorod