Her yaşanan gün maktüldür
gün batımında.
Katil ise yaşadıklarımız!
Yaşayamadıklarımızı öldürürüz hunharca.
Ne acımasızdır yol ayrımlarımız.

Yalnızlık içimize yaptığımız bir yolculuksa...
Aslında içimize doğru yaptığımız her yolculuk
huzura kavuşmaksa...
İç sesimiz sükûneti sağlıyorsa hummalı bir uykuya dalmak için,
ve hayal dünyamızın emziğiyle avunuyorsak
mutluluğu canlandırarak zihnimizde,
eksik yaşamlar sunmuştur hayat bize.

Kifayetsizdir mutluluk maskeleri.
Hele o palyaço kıyafetleri...
Ahlaksızca yapılan ahlak tartışmaları.
Hissiyatsızca kurulan idam sehpaları.
Celladına âşık mahkûmların son duaları...

Birinci tekil şahıs kadar yalnızızdır oysa.
İkinci tekil şahsı bekleyerek geçirilen akşamlar,
akşamcı damgasını yeme pahasına
fiilsiz hayatı mühür gibi onaylar.

Darbeler olur geceleri.
Olağanüstü hâller yüreğinde.
Canhıraş çığlıklar, Filistin askısında çocuklar...
Benliğinin taa dibinde.

Aslında maktüldür
yaşanan her gün.
Katilleri bizleriz.
"Üzgünüz." derken bile masum değiliz.
Namütenahi riyakârız.
Müsebbibi... hangimiz?

Yılmaz Tizgöl
Moskova
21.04.2021