Bir bakışın ömrüme güneşti,
Karanlığım sende yer değişti.
Gülüşünden baharlar konuştu,
Aşk en çok da bize yakıştı.

Yağmur oldun susayan toprağa,
Can kattın en yorgun yaprağa.
Adını yazdım sessiz dudağa,
Aşk en çok da bize yakıştı.

Gecelerden yıldız toplardık biz,
Ay ışığına umut katardık biz.
Dünyalara seni satmazdık biz,
Aşk en çok da bize yakıştı.

Bir türkünün içten nakaratı,
Oldu gönlün ömrümün muradı.
Bitirdin içimdeki tüm feryadı,
Aşk en çok da bize yakıştı.

Rüzgâr esti saçların kokarken,
Kalbim seni sessizce ararken.
Ömür bile yoruldu akarken,
Aşk en çok da bize yakıştı.

Dağlar bile eğdi başlarını,
Dinledi kalbimin sırlarını.
Gizledi gözyaşı izlerini,
Aşk en çok da bize yakıştı.

Ne servetti ne de bir saltanat,
Sevda bize oldu tek emanet.
Bir ömre bedeldi her tebessüm,
Aşk en çok da bize yakıştı.

Bir ayrılık geçse de aradan,
Silinmezsin gönül denen handan.
Adın düşmez içimdeki candan,
Aşk en çok da bize yakıştı.

Kışa döndü bahar dediğimiz,
Yine sensin tek nefes dediğimiz.
Kalbe yazdı kader dediğimiz,
Aşk en çok da bize yakıştı.

Eğer bir gün yollar tükenirse,
Son umutlar küle döner ise,
Adın yine kalbimde büyürse,
Aşk en çok da bize yakıştı.

Gün gelir de ömür yorulursa,
Saçlarımıza aklar vurursa,
Son nefeste kalp seni sorarsa,
Aşk en çok da bize yakıştı.

Mezar taşı sessizce konuşur,
Sevda ölmez, yalnızca kavuşur.
Göğe çıkan her dua buluşur,
Aşk en çok da bize yakıştı.

Bir gün dünya adımızı unutur,
Zaman bütün izleri kurutur.
Lakin sevda ebedîdir, durur;
Aşk en çok da bize yakıştı.

Varsın bitsin çağlar, zaman aksın,
Yıldız sönsün, denizler de taşsın.
Bizden sonra herkes şunu yazsın:
"Aşk en çok onlara yakıştı."

Ufuk Güney