Bir şehir yandı içimde,
Dumanı sana hiç değmedi.
Ben her gece seni seçtim,
Sen gururundan hiç inmedin.

Adını sustum yıllarca,
Sesim duvarlara çarpıp döndü.
Bir kez “Kal…” deseydin,
Belki kader bile utanırdı.

Kolay gitmedim ben de…
Her adım biraz ölümdü.
Arkana son kez baktığım an,
Ömrüm orada mühürlendi.

Avuçlarımız sıcaktı,
Kalplerimiz üşüyordu.
Biz birbirimizi kaybetmedik…
Gururumuza yenildik.

Şimdi hangi sokaktasın?
Hangi yağmur omuzlarına yağıyor?
Ben hâlâ aynı gecede,
Adını içime gömüyorum.

Aynı şehrin içinde
İki yabancı olduk.
Göz göze gelsek bile
Sessizlik konuştu.

Belki bir gün kapımı çalarsın…
Elim yine sana uzanır mı, bilmem.
Aşk bizi affetse bile,
Biz kendimizi affedebilir miyiz?

Çünkü…

Sen beni bende öldürdün.
Ben seni sende gömdüm.

Ne sen bana dönebildin,
Ne ben sensiz gülebildim.

Aşk dedikleri buysa,
En ağır cezayı birlikte çektik.

Bir adım sen sustun…
Bir adım ben sustum…
Ortada koca bir ömür kaldı.

Bir söz sen söylemedin…
Bir söz ben söyleyemedim…
Sustukça büyüdü ayrılık.

Ve anladım ki…

Biz birbirimizi değil,
Gururumuza yenildik.

Aynı aşkın içinde…
Aynı acının içinde…

İkimiz de…

Diri öldük.

___E.vuruş