Mevsimlerin Dilinde Aşk

Pazartesi aşkınla başlar günüm,
Salı canım olursun, çarşamba kalbim...
Perşembe dünyam, cuma duamsın,
Cumartesi güneşim, pazar her şeyimsin.

Günler birbirini kovalar, aylar mevsim olur,
Takvim yaprakları sessizce düşer ömrümden.
Ama hangi ay gelir, hangi mevsim geçerse geçsin,
Kalbimin en güzel zamanı hep sensin.

Ocak ayazında içimi ısıtan nefessin,
Nisan yağmurunda gönlüme düşen ilk damla.
Temmuz güneşinde umudumsun,
Eylül hüznünde bile en güzel duamsın.

Uzakta olsak da sakın yalnızım sanma,
Sevgim seninle,
Duam seninle, nefesim seninle.
Aramıza yollar, şehirler, mesafeler girse de,
Kalbim her an senin yanında, en değerlim.

Sesine, kokuna hasret geçiyor saatler,
Her akşam seni düşünerek çöküyor gece.
Bir rüzgâr esse adını fısıldıyor kulağıma,
Çok özlüyorum seni...
Hem de tarif edemeyeceğim kadar.

Sevdiğim...
Bilir misin neden bu kadar güzeldir sarılmak?
Çünkü sağ yanımız eksiktir tek başına.
Ben sana her sarıldığımda,
Kalbin gelip kalbime yuva oluyor.

Öyle bir adamı sevdim ki ben...
Ellerini tutunca umut yeşerdi içimde,
Omzuna yaslanınca bütün yorgunluğum geçti.
Huzurun adını sen koydum ben.

Mevsimler değişir, yıllar geçer,
Takvimler eskiyip yenileri gelir.
Ama benim sevgim ne eksilir ne yorulur,
Her gün yeniden seni sever, yeniden seni özler.

Ve bir gün bütün hasretler bittiğinde,
Ne uzaklık kalacak ne de ayrılık.
O gün, mevsimlerin en güzel baharı gibi,
Ömrüm yine senin yanında başlayacak...