Vicdanın Terazisi
İnsan,
aynaya baktığında yüzünü görür;
vicdanına baktığında ise
kim olduğunu.

Bir ömür,
yalnızca takvim yapraklarının eksilişi değildir.

Bir ömür;
kimse görmezken doğruda kalabilmek,
alkış yokken de iyiliği seçebilmektir.

Adalet,
mahkeme salonlarından önce
insanın kendi kalbinde kurulur.
Orada verilen hükmün
itirazı da yoktur, temyizi de.

Bir lokma ekmek,
eğer haksızlıktan yoğrulmuşsa
sofrada ekmek değil,
sessiz bir utançtır.

Bir söz vardır;
yarayı büyütür.
Bir söz vardır;
kırk yıllık acıyı usulca sarar.

Dilin gerçek değeri,
ne kadar konuştuğunda değil,
kaç kalbi incitmeden sustuğundadır.

Ağaçlar bize meyveyi öğretmedi;
karşılıksız vermeyi öğretti.

Nehirler suyu öğretmedi;
önüne çıkanı ayırmadan akmayı öğretti.

Toprak yalnızca çiçek büyütmedi;
üzerine basanı bile bağrında taşımanın vakarını öğretti.

Bir serçenin ekmeğinde de hak vardır,
bir karıncanın yolunda da.

İnsan,
kendinden küçüğe gösterdiği merhamet kadar büyüktür.

Güç,
sesini yükseltmek değildir.
Öfkesini dizginleyebilen,
en yüksek dağın zirvesine çıkanlardan daha güçlüdür.

Bilgi,
başkalarını susturmak için değil,
karanlığı azaltmak içindir.
Çünkü bir kandil,
kendinden hiçbir şey eksiltmeden
başka kandilleri de yakabilir.

Zenginlik,
sayılan paralar değildir.
Paylaşıldıkça çoğalan güven,
esirgenmeyen selam,
karşılık beklemeyen yardım...
İnsanın gerçek serveti bunlardır.

Bir gün isimler silinir,
kapılar kapanır,
şehirler değişir,
taşlar aşınır.

Ama bir çocuğun yüzüne kondurduğun gülümseme,
bir yaşlının omzuna bıraktığın el,
çaresizin içine düşürdüğün umut değil, huzur,
zamanın bile silemeyeceği izler olur.

Ey insan...

Kendine yüksek duvarlar değil,
geniş bir yürek inşa et.
Çünkü ömrün sonunda
sana "Ne kadar kazandın?" diye değil;
"Kaç kalbi incitmeden yaşadın?" diye sorulacak gibidir hayat.

Ve belki de en büyük erdem,
iyi görünmek değil,
iyi kalabilmektir.

Rüzgâr geçer, iz bırakmaz.
Yağmur diner, bulut dağılır.

Fakat vicdanıyla yaşayan insanın
sessiz adımları,

yüzyıllar sonra bile

başkalarının yoluna ışık düşürür.