Datça’da Bir Güzel Gördüm
Datça’da bir güzel gördüm,
Rüzgâr bile adımlarını yavaşlattı.
Badem dalları eğildi usulca,

Deniz mavisini gözlerinden aldı.
Saçları akşamüstü meltemi,

Gülüşü köpük köpük kıyılar.
Begonviller onun geçtiği sokağa
En canlı renklerini bıraktılar.

Ne bir masala benziyordu,
Ne de düşlerin aldanışına.

Sanki yaz, bütün ışığını
Onun sessiz bakışında toplamıştı.

İğde kokusu dolaşıyordu havada,
Akasya gölgesi serin bir türküydü.

Martılar göğü genişletirken,
Kalbim denize açılan bir yelken oldu.

Konuşmadık...

Bazen kelimeler, güzelliğin yanında eksik kalır.
Bir bakış geçti aramızdan;
Datça’nın koyları kadar duru,

Ege’nin ufku kadar sonsuz.
Gün battı.
Güneş, Knidos’un taşlarına son ışığını

bıraktı.
Ben yalnız şunu düşündüm:

Bazı insanlar bir şehre gelmez;
Bir şehrin hatırlanma sebebi olurlar