Palamutbükü’nde zaman, saatlerle değil, kıyıya vuran dalgaların soluğuyla ölçülür.

Sabah, denizin tuzu düşer avuçlara. Olta sessizce suya iner; derinlik, aceleyi değil, beklemeyi öğretir.

Datça’nın taş yollarında iki teker döner. Yokuşlar bir nefes, inişler kısa bir sevinç,

rüzgâr yüzü değil, düşünceleri aşındırır.

Öğle sıcağında zeytin gölgeleri kısalır, badem kokusu kayalıkların arasına siner.

Mavi, gökyüzünden çok insanın içine yerleşir.
İkindide birbaskadir burda deniz
Bırakırsın denizin kucağına
Tuz kokar genizin
Güneş çalar sıcağını tene
Ten tuzkokar ....
Akşam, Palamutbükü bakıra keser.

Kayıklar usulca salınırken, ufkun çizgisi bir şiirin ilk dizesi gibi sessizce uzar.

Deniz bir tutku, balıkçılık sabrın dili, bisiklet

özgürlüğün ritmi, şiirse bütün bunların aynı

gökyüzünde birbirine karışan yankısıdır.

Bir günün sonunda

Şükrün terennumu düşer söze

Günde geçti, yarına Allah kerim

Yarın güzel bir güne merhaba

Demek kalır içinde bir çayın

Sıcaklığında sabahın

İlk ışığında

Göksel Eryılmaz Datça palamutbükü
17 Temmuz 2026