Gecenin Bir Yerinde

Gecenin bir yerinde çayımı yudumlarken,
Sırlı kalemlerde mürekkepler dillenir.

Nihavent bir akşamın usul makamında,
Ay iner, denizle sessizce söyleşir.


Uzaklarda bir anne,
Yavrusunun saçlarını düşlerinde okşar;

Ninnisi, rüzgârın omzuna yüklenip
Pencerelere konan bir güvercin olur.

Uyusun diye bütün yorgun çocuklar,
Uykusuz kalan anneler sabrı örer.


Bir baba, yarının ekmeğini düşünerek
Geceyi avuçlarında ağır ağır ezer.

Nasır tutmuş elleri konuşur bazen;
Söze dökülmeyen emek,

Sessizliğin en kadim türküsüdür.


Vefanın yürekteki terazisinde

Hayatlar tartılır durmadan;


Eksikleri fazlasıyla,

Sevinçleri kırık bir aynanın

Parçalarında çoğalır.



Bir deniz kenarında

Genç bir kız, martıların kanadına
İncecik düşler bağlar.
Sevdiğine giden yolları
Maviye emanet eder.


Ummana doğru yol alır bir tekne,
Halikarnas gecesinin tuz kokulu koylarında.


Meltem, elmalı turtanın tarçınlı kokusunu
Eski taş evlerin avlusundan alıp getirir.


Çayhanede demlenen çayın buğusu
Muhabbetin üstüne ince bir örtü serer.


Bir ihtiyar, iskelenin ucunda
Çayından son yudumu alırken


Kaybolan dostlarının adını fısıldar denize.

Dalgalar bilir çünkü

İnsan en çok sustuğu yerde eksilir.

Gece, siyah bir hırka gibi
Şehrin omuzlarına iner.

Bir sokak lambası,
Yalnızlığın alnına düşen
Solgun bir yıldızdır.

Ve ben,


Her yudumda başka bir ömrü içerim.


Çayın demi kadar koyudur bazı hatıralar,



Bazılarıysa ince belli bardağın buğusunda

Bir an görünür, sonra silinir.



Kalem yeniden mürekkebe eğilir.


Yazdıkça çoğalır insan,

Sildikçe kendine yaklaşır.

Belki de şiir,

Bir gecenin koynunda

Sabaha kadar uyanık kalan

Kalbin en sessiz duasıdır.



Göksel Eryılmaz Muğla Akyaka

19Temmuz 2026 pazar