Knidos’ta Akşam

Knidos’ta akşam inerken
Mermer sütunlar güneşi usulca uğurlar.

Rüzgâr, yüzyıllardır aynı türküyü söyler,
Deniz, aynı kıyıyı aynı aşkla öper.

Begonviller taş duvarlara yaslanmış,
İğde kokusu eski limana sinmiş.

Martılar göğü ikiye bölerken
Zaman, antik taşların arasında yavaşlar.

Bir güzel geçti liman yolundan;
Ege, mavisini gözlerinde unuttu.

Saçlarına değen meltem,
Bütün koylara aynı sırrı fısıldadı.

Dediler ki burada tanrıçalar yaşamış.
Ben inanmadım.

Seni görünce anladım;
Efsaneler bazen mermerde değil,

İnsanın yürüyüşünde saklanırmış.
Güneş denize son kez eğildi,

Ufuk bakır rengine büründü.

Knidos sustu...

Çünkü bazı güzellikler karşısında
Tarih bile konuşmayı bırakır.

O gece Datça’nın yıldızları

Göğe değil, denize düştü sanki.

Bir kadeh meltem,

Bir avuç tuz,

Bir tutam begonvil...
Ve geriye yalnız şu cümle kaldı:
Bazı aşklar bir şehirde başlamaz;
Binlerce yıllık bir limanda,
Tek bir bakışın sessizliğinde demir atar.