İstanbul’da öyle güzel gün ağarır ki,
şehir defaatle yeniden anlatır kendini..

Sarayburnu Tepesi’nden
Ayasofya’nın kubbesine düşer ilk ışık
Çemberlitaş’ın doruğunda, Roma’dan kalan gizem
asırlık sözleriyle.zamanın içine karişır...

Beyazıt’a yükselir aydınlığı
mürekkep kokulu kitapların arasında
Uyanipbgözlerini ovuşturur.bilgelik

Fatih’te , dualar yükselir gökyüzüne.
Yavuz Selim’den Edirnekapı tepelerine
Haliç’in rüzgarı karışir..
..

Mustafapaşa’da eski İstanbul’un hüznü,
taş duvarlara sinmiş bir anı gibidir...

Bu şehirde zamana vurulmuş.
Yedi mühürdür..
Damar olmuş yollarında
kan rengi hayatın izlerini akıtir yeditepe.

Her sokağında her kösesinde. bir medeniyetin
bir diyaloğun nağmesi duyulur..

İstanbul’da öyle güzel gün ağarır ki,
şehir defaatle yeniden anlatır kendini..

Sultanahmet’te ezan sesi göğe karışır.
Boğaz, gümüş renkli bir sabaha uyanırken

Kız Kulesi susar, martılar anlatır.
Eski taş sokaklarinda yürür zaman..

Bir fincan kahvenin telvesinde saklıdır
İstanbul’un ruhu.
Galata’dan bakınca dünya biraz eskidir..
Beyoğlu’nda adımlar şiir gibidir.
Her köşe başında bir hikaye bekler
Her rüzgarda bir şairin sesi gizlidir.

Öyle güzel gün ağarir ki yedi tepede...
Şehir yeniden giyinir mavisini...

Ve İstanbul, her sabah
kendi sonsuz masalına uyanır..