Bir bilsen…
Kaç kitap yazılır o gözlerine,
Kaç roman sığar o bakışlarının içine,
Kaç şair ömrünü tüketir
Daha kaç şiir yazılmalı seni anlatabilmek için.
Ya da kaç insan, kaç lisan bilinmeli
Adını rüzgâra ezberletmek için...

Bir bilsen…
Senin bir gülüşünü hatırlayınca,
Kaç gece uykusuz kalır insan
Kaç sabah eksik doğar güneş
Sen gözlerimi terk edince.
Adını fısıldadığımda,
Kaç mevsim geçer içimden
Ve kaç defa yeniden başlar hayat
“buradayım” dediğinde.

Bir bilsen…
Kalbim senden yana nasıl çarpar.
Kaç kere adını yazarım içime,
Suskunluğumda kimseler duymasın diye.
Sırf seninle kül olmak için.
Kaç yangın söner dudaklarımda,
Ve daha kaç geceyi sabaha kovalarım,
İçimdeki bu yangınlarda...


Bir bilsen…
Gözlerin yalnızca bakmaz bana,
İçimde şehirler kurar,
Yıkılmış yanlarımı onarır,
Kaybolmuş yollarımı bulur.
Bir bakışınla değişir yönüm,
Bir gülüşünle çoğalır ömrüm,
Sanki dünya dediğin şey
Senin kalbinden ibaret olur.

Bir bilsen…
Kaç dua gizlidir isminde,
Kaç mucize saklı sesinde,
Kaç ömür adanır sana
Bir tek “gel” deyişine.
Ve ben,
Bütün bildiklerimi unuturum
Hayata yeniden inanabilmek için.

Bir bilsen…
Seni anlatmak ne zor,
Seni sevmek ne güzel…
Ne kelimeler yeter sana,
Ne de susmak çare olur bana.
Ben seni en çok
Anlatamadığım yerde seviyorum,
Çünkü en derin anlamını
Sessizliğimde taşıyorum

Bir bilsen…
Ben seni,
Geçip giden zamanın içinde değil,
Gelecek olan günlerin tam ortasında seviyorum.
Ve inan bana…
Bir gün tüm yarım kalmış cümlelerimiz
Bir bir tamamlanacak,
Biz,
“keşke”lerde değil
“iyi ki”lerde yaşayacağız.
İyi ki sevmişim seni
İyi ki sen...
İyi ki biz...