Gidişin birçok şeyi götürdü bende,
Dilimin ucunda geçmeyen o pas
tadı...
Tükürüyorum, tükürüyorum, gitmiyor
sızı;
Kelimeler düğümleniyor boğazımda, yutamıyorum.

​Meğer göğsümün derininde bir
mabet çökmüş,
Meğer ağzıma dolan, yüreğimden akan kanmış.
Şimdi hangi sözü söylesem ucu jilet,
Hangi kelimeye sığınsam içi dilsiz bir
ağıtmış.

​Kendi sesimin gurbetiyim artık,
Sustukça içimde çürüyen cümlelerin
katiliyim.
Sen gittin ya,
Takvimler utancından sustu, zamansız
kuru bir dal kaldı elimde.

​Bir kenti içinden yıkmak neymiş,
Sokaklar sarsıldığında anladım.
Ben o gün, kendi sessizliğimin altında
kaldım.
Adın geçse, içimin temelleri sarsılıyor,
Yıkıntıların arasından sesimi
duyuramıyorum.
​Koca bir ömrü tek bir gecede infaz
ettin de,
Gözünü bile kırpmadan döndün
arkanı.

Adımlarının geçtiği her caddede bir
enkazım şimdi;
Kimse bilmez içimin külünü, kimse
uzanmaz bu enkazın altına.
Gönlümün direklerini söküp attın ya
yerinden,
Gökyüzü bile ağır geliyor artık
omuzlarıma.

​Kulaklarımda o çatırdayan umutların
sesi,
Gözlerimin önünde paramparça bir
hayatın gölgesi...
İçimde kaskatı kesilmiş bir suyun
soğukluğu,
Dokunduğum her köşe başı veda
doğuruyor artık.

​Üstelik seni toprak bilmiştim,
ekmiştim gençliğimi;
Bastın üstüne, filizlenen ne varsa
kuruttun tek gecede.
Ben böyle ara ara aklımı yitirmeye
ramak kaldı sanıyordum,

Meğer çok olmuş; o dilsiz vedanın soğukluğunda...
​Canlı bir cenaze gibi bu arafın ortasında
asılı kalıvermişim...
Bitiyorum...
Her saniye biraz daha eksilerek,
Her nefeste o zehri yudumlayarak
bitiyorum.

​Yarım kalmış bir cümlenin faili
meçhulüyüm şimdi,
Boynum bükük, gururum yaralı bu
viran ülkede,
Bir tek yokluğun işgali büyüyor
içimde.

​Kendi evinde mülteci kalmak neymiş,
Gözlerindeki o yabancı kapılarda
öğrendim.
Şimdi hangi şehre gitsem ayaklarım
prangalı,
Başımı her kaldırdığımda gök kurşun
yarası.

Hak etmedim bu kurşun dökülmüş
yalnızlığı,
Hak etmedim sırtıma saplanan o dilsiz
vedayı.
Gururumu çiğneyip geçtiğin o yollara,
Şimdi gözyaşlarımdan barikatlar
kuruyorum.

​Şimdi gözlerimi kaçırıyorum
aynalardan;
Yüzüm hüzün, ruhum kendi içinde bir
isyan...
Hangi aynaya baksam kırıkları
parmaklarıma batıyor,
Hangi sokağa sapsam ucu sana
çıkıyor.

​Beni bu arafın ortasında, bu karanlıkta
bıraktın ya;
Ahım göğe borç, sızım sana miras kalsın.

​Sen bende neyi kaybettiğini asla bilmeyeceksin,
Çünkü ben o günden beri,
Kendi ölümüme ağlayan, ölmeden
gömülmüş biriyim.

Ayla Kaya
11 07 2026