​İnsanları anlamakta güçlük çekiyorum,
Herkes çıkarcı olmuş, işine bakıyor.
Kime güvensem arkasından bakıyorum,
Dünya kendi ekseninde hep yalan akıyor.

​Herkes birer akıl hocası kesilmiş başıma,
Sorsan onlardan iyisi, dürüstü yoktur.
Bakmazlar hiç gözümdeki şu dinmez yaşıma,
Lafa gelince hepsinin karnı pek toktur.

​Kendilerinde zerresi yoktur o aklın,
Ama sana gelince ders vermeye kalkarlar.
İçlerinde bin bir tane hesap var, saklı,
Yüzüne gülüp de arkandan kuyu kazarlar.

​Yaptıklarını eleştirir, kusur ararlar her an,
Kimse dönüp de aynada kendine bakmaz.
Dillerinde bin yalan, kalplerinde bin talan,
Doğruluk ateşi bir kez içlerinde yanmaz.

​Her zaman kendilerini haklı çıkarırlar,
Hatalarını görmez, hep seni suçlarlar.
Yalanı dolanı süsleyip önüme koyarlar,
Kendi ayıplarını susarak saklarlar.

​Bir gün olsun demezler ki "ben nerede yanıldım?"
Hep başkası suçlu, hep dünya onlara borçlu.
Ben bu sahte dostluklara nasıl da inandım,
Gördüm ki bu devirde sadece dürüstler suçlu.

​İşleri düştü mü kapında kul olurlar,
Menfaat bitti mi selamı sabahı keserler.
Kendi çıkarları için her yolu bulurlar,
Fırtına koparır, rüzgâr gibi eserler.

​Sana söyledikleri öğütler hep havada kalır,
Kendi hayatları çıkmaz bir sokak olmuş.
Ruhları hırstan, kirden bin bir yara alır,
Vicdan denilen o duygu içlerinde solmuş.

​Bir hatanı görseler dillerine dolarlar,
Gece gündüz konuşur, yargısız asarlar.
İyiliğini, emeğini bir çırpıda yakarlar,
Sonra da kenara çekilip sessizce pusarlar.

​Senin verdiğin değer, onlara ağır gelir,
Kaldıramazlar çünkü yürekleri yetmez.
Herkes kendini en akıllı, en doğru bilir,
Bu riyakâr oyunlar, bu sahneler hiç bitmez.

​Eleştirmek kolaydır, yaşamak zor oysa,
Kimse senin geçtiğin yolları bilmez.
İnsanın içinde birazcık haysiyet olsa,
Böyle pervasızca kimsenin yüzüne gülmez.

​Şimdi sustum, kelimelerim artık yorgun,
Herkes ektiğini bir gün elbet biçecek.
Gönlüm bu sahte yüzlere artık çok kırgın,
Zaman her maskeyi bir bir indirip geçecek.