Bütün hesapları kapatıp gitmiştir o
çoktan,
Ceketini alıp çıkar gibi hayatımdan…
Ben göğsümde onun bıraktığı ağır bir yükü taşırken,
O, sırtındaki tozları silkeler gibi
unutur.

​Bir kış boyu beklediği bahar
değilmişim gibi,
Yabancı bir adres arar gibi bakar
geride kalanlara.
Onun hafızası pürüzsüz bir ayna
şimdi;

​Oysa ben Bir sonbaharda hazan
rüzgarıyla kopup gelmiştim
avuçlarına,
O giderken, bıraktı beni nisan
yağmurlarına.

​Tarih atmaya bile değer bulmaz bu
gidişe,
Bir rüzgardı, esti ve geçti der.
Ben her mısrada biraz daha
eksilirken,
O, yeni bir hikayenin ilk cümlesini
kurar.

​O unutur
Sanki bu dünyadan hiç geçmemişiz
gibi,
Sanki birbirimizin sesini hiç duymamış
gibi,
Sessiz bir nefeste kalmamış gibi...
Öyle bir hevesle, öyle insafsız bir
sükûatla…

​Ben bir yaprak olup parçalanmaya
razıyken avuçlarında,
O çoktan bırakmıştır beni sonsuzluğa.

​Ayla Kaya
12 07 2026