Özlem, artık bir rüzgâr değil sevgilim…
Ciğerlerime çöken eski bir yangının külü.
Her nefeste içime biraz daha batıyor geçmiş.

Kalbim, Terk edilmiş bir istasyon gibi.
Raylarında yıllardır hiçbir tren durmamış.
Sadece pas,
Sadece bekleyiş,
Sadece senden kalan yankılar…

Ben sana geç kalmadım aslında.
Ben kendimi kaybettim.
Yanlış sokaklarda büyüdüm.
Yanlış ellerde sustum.
Yanlış aynalarda yüzümü aradım.

Oysa sen, Karanlıkta bile pencereye çıkıp
Beni bekleyen son ışıktın. Ben gelmedim…
Çünkü hayat, insanın omzuna çöken görünmez bir Enkazmış.
Yürüdükçe insanı yere çeken.

Biliyor musun?
Bazı geceler adını içimden geçirirken
Kaburgalarımın çatladığını hissediyordum.
Sanki kalbim, Sana ulaşmak için bedenimi içeriden yumrukluyordu.

Zaman dediğimiz şey neydi ki zaten?
Boğazımıza sarılmış kör bir cellat.
Sevdiğimiz her şeyi
Yavaş yavaş elimizden alan sessiz bir hırsız.

Saçlarıma sensiz yıllar yağdı.
Gözlerimin altında uykusuz mevsimler büyüdü.
Ben herkese benzedim biraz,
Bir tek kendime benzeyemedim.
Çünkü insan Sevdiğine geç kalınca
Önce sesini kaybediyor. Sonra gülüşünü.
Sonra yaşama sebebini.

Ben seni düşünürken bile yoruluyordum.
Çünkü özlemek, Taş taşımak gibi değil,
Mezar taşını sırtında taşımak gibi bir şeydi.

Aramıza örülen duvarlar
Betondan değildi sevgilim.
Pişmanlıktandı…
Keşkeklerden. Söylenemeyen onca cümleden.
Ve ben o duvarlara tırmandıkça
Ellerim değil, ruhum kanıyordu.

Bazen gece yarısı uyanıyordum.
Odanın içinde hiçbir şey yoktu
Ama yokluğun
Boğazımda düğümlenmiş bir ip gibi sallanıyordu.
İnsan sevdiğine neden geç kalır biliyor musun?
Korkudan.

Mutlu olursa kaybedeceğini bildiği için.
Birine gerçekten dokunursa
Artık yalnız kalamayacağını anladığı için.
Ben sana gelirken
Bütün korkularımı mezar gibi sırtımda taşıdım.

Sonra sen baktın bana.
Öyle bir baktın ki…
İçimde yıllardır çürüyen bütün kışlar çözüldü.
Bir insanın gözleri
Başka bir insanı yeniden hayata döndürebilirmiş, Öğrendim.
Sen “gel” dedin.
Ve ben ilk kez Ölmek istemeden ağladım.

O an dünya sustu.
Saatler çalışmayı bıraktı.
Gökyüzü bile nefesini tuttu.
Çünkü bazı kavuşmalar
İki insanın buluşması değildir sadece.
İki yarım kalmış hayatın
Birbirinin içinde yeniden doğmasıdır.

Şimdi yanındayım.
Yorgun. Eksilmiş. Biraz kırılmış.
Ama ilk kez gerçek.

Özlem hâlâ yüzüme vuruyor.
Ama artık canımı acıtmıyor.
Çünkü senin ellerin değdi yaralarıma.
Ve insan bazen Bir ömrü kurtarmak için
Sadece sevildiğini duymaya ihtiyaç duyuyor.
Geç geldim sevgilim… Ama inan,
Sana gelene kadar yaşadığım hiçbir şeye
“hayat” denmezdi.

20.12.2007