Bir sen olacaksın ey yar, bir de göğsümde çarpan o hırçın nehir...
Dicle gibi süzüleceksin kalbimin derinliklerine, sessiz ve vakur.
Sonra bir bakacağım, Munzur gibi dalgalı saçların rüzgarda,
Her telleri bir özgürlük şarkısı fısıldayacak dağlara.
Ve Fırat gözlerin... O asi, o derin, o durdurulamaz gözlerin...
Bana bilmediğim, anlamadığım o Kürtçe kelimelerle bakacak,
Ben lisanı değil, o gözlerdeki saklı cenneti okuyacağım.
Sözcüklerin ötesine geçip, sadece gözlerinden öpeceğim...

Farqin dağlarında yankılanacak adımız, rüzgâr bizden bahsedecek.
Kuşlar bizim için havalanacak o dumanlı doruklardan.
Sen, o uçsuz bucaksız yalnızlığımda yüreğime yoldaş olacaksın.
Yorulmayacağız, çünkü adımlarında kadim bir toprağın sabrı var.

Toprağın o en saf, o en dirençli özünü taşıyıp koyacaksın yüreğime.
Farqin’in dar sokaklarında, heybetli surların gölgesinde,
Bir ben olacağım yalnızlığın inadına, bir de içimizde büyüyen o devasa umut.
Silah seslerinin yerini çocuk gülüşleri aldığında,
Sokaklarımıza barış gelecek,
Gecelerimize sevda dolacak...
Ve benim özgürlüğüm... Yani asıl gökyüzüm, sen olacaksın.

Sen ki, çöllerden ve surlardan süzülüp gelen,
Beni bu çağda bir Mem olmaya mecbur kılan o asil Zîn...

Ve bir gün, Amed gözlerinle bakacaksın Fırat’ın kıyısından.
Gözlerinde hem o nehrin hırçınlığı, hem de bir şehrin tarihi yatacak.
İşte o gün nehirler kavuşacak, ovalar yeşerecek.
Yeniden yazılacak yarım kalmış ne varsa,
Mem küllerinden doğacak, Zîn vuslata erecek.
Karanlık dağılacak, zincirler kırılacak,
Özgürlük, senin gözlerinde somut bir ülkeye dönüşecek...
Biz olacağız, sevda olacak, barış olacak...
En çok da, her şeyin başladığı ve bittiği yerde,
Sadece sen olacaksın.

04.04.1994