Nasıl anlatılır bilmem ama kırgınım
Bir söz değildi canımı acıtan
Söylenmeyenler daha derin yaraladı beni
Sessizlik bazen öyle bağırır ki
İnsan kendi sesinden bile ürker.

Bir zamanlar omuz verdiğim yollar
Şimdi ardıma bakmadan geçip gidiyor
Gülüşler eskidi dostluklar yoruldu
Meğer en ağır yük
İnsanların değiştiğini görmekmiş.

Kimseye hesap sormadım
Kimseyi suçlamadım
Yalnızca yüreğimi emanet ettim
Bir avuç vefaya inandım
Rüzgar aldı götürdü hepsini
Avuçlarımda derin bir sessizlik kaldı.

Avazım çıkıncaya kadar bağırmak istiyorum
Göğsüme vura vura haykırmak
Yıllardır içime gömdüğüm ne varsa
Dağlara taşlara gökyüzüne savurmak istiyorum.

Belki sesimi kimse duymaz
Belki dönüp bakan da olmaz
Ama bu suskunluk
İçimde yılların yüküne dönüştü
Her iyiyim deyişimde
Bir yanım sessizce eksildi.

İnsan bazen ağlayamaz
Gözyaşı bile yorulur
İşte o vakit
Sessizlik dile gelir
En büyük çığlık
Kimsenin duymadığı yürekte kopar.

Yine de kin tutmadım
Çünkü kin, taşıyana yüktür
Ben sadece kırıldım
Hem de en güvendiğim yerden
İşte bazı yaralar vardır
Zaman geçse de kabuk bağlar ama hiç iyileşmez.

Hüseyin der ki
Her insan bir gün susmayı öğrenir
Ama her suskunluk huzur değildir
Ben sustum diye bitti sanmayın
İçimde hala avazı çıktığı kadar haykıran
Bir kırgınlık
Bir özlem
Bir de anlatamadığım koca bir hayat var...

Hüseyin YANMAZ
09.07.2026