Ey bilbile azadî, rake xwu ji nav vê tarîye
Dengê te bive av û can ji bo dilên birîndar.
Em di rêya dirêj de bi bahoz û bi barîye,
Lê hêvî li dilan dimîne wek agirê berxwedar.

Çiyayên me şahid in li serdema xemgîn,
Rojên ku bi hesret hatin û çûn bê hesab.
Her kevir dibêje çîrokek ji salên dirêjîn,
Her kaniyek di nav xwe de hildigire xewn û hêsir.

Kerwanê me dimeşe di nav toz û dumanan
Caran bê war e, caran bê deng û stranan.
Lê li dûrê asoyê dişewite ronahiyek nîhan,
Wek pêşangeha roja ku tê ji pey şevanan.

Dijmin gelek hatin bi hêrsa xwe ya kevın,
Da ku bend bikin baskên hêvî û bawerî.
Lê darên me hîn jî şîn in li ser axa xwe ya germ,
Û dilên me hîn jî tije ne ji evîn û azadî.

Birano, destê hev bigrin di vê demê ya dijwar,
Ji ber ku rêya me bi yekîtî dibe kurtir.
Dinya her dem digere, na dimîne li heman war,
Paşê her şevê reş, sibêhek tê bi ronahîtir.

Temaşe bike asmanê ku stêrkan lê vedibin,
Her yek nîşan e ji bo rêwiyên bê xew.
Ji binê ev şevê, rojên nû ji tenê çêbûn,
Wek gulên ku di baharê de vedibin bi gew.

Em bi hêvî dijîn, emê bi hêvî jî dimeşin,
Ne bahoz, ne tarî dikare me ji rê derxîne.
Ger dil bi dil be, çiyayên bilind jî diweşîne,
Rojê tê ku azadî li hemû welatan bişewqe.

Çerxa demê digere, caran bi xêr caran bi zor,
Lê mirov bi sebr û bawerî dibîne berbang.
Ji bo kesên ku dimeşin li ser rêya rûmet û zor,
Her sibeh bi xwe re tîne stranek nû û reng.


Nivîskar: Mele Siraç Okuduci

Şehitlik 1991