Derin gölgeli gözlerin vardı,
Akşamüstü göle düşen iki sessiz ışık gibi.
Kaç kişi sevdi kahkahalarının açtığı baharı,
Kaç kişi saçlarına değen rüzgârı dinledi usulca?
Ben ise senden önce gelen yağmuru sevdim,
Bir yaprağın üstünde bekleyen ince hüznünü
Ve kalbinin içinde sakladığın o eski yolcuyu…
Sanki yıllardır yürüyen bir hacı ruhu vardı sende,
Yorulmuş ama hâlâ umut taşıyan.

Senin güzelliğine
Sahte ya da gerçek bütün aşklar adına hayran kaldım belki,
Ama en çok
Değişen yüzünde duran kederi sevdim.
Çünkü insan biraz da hüzün kadar derindir.
Ve aşk, bazen sessizce uzaklaşan bir kuş sürüsüdür,
Arkasında yalnız yağmur kokusu bırakır.

Yüzünü belleğimde sakladım,
İlk gördüğüm günkü gibi kırpmadan.
Gökyüzü ince ince yağmura durmuştu,
Damlalar toprağa düşerken
Sanki dünya eski bir şarkıyı yeniden söylüyordu.
Islak taşların arasında yürürken
Su kenarındaki su terelerini düşündüm,
Kimsenin fark etmediği o küçük yeşil mucizeyi.
Tıpkı senin içindeki sessiz iyilik gibi…
Hiçbir şehir insanı kolay kolay bulamaz onu.

Dalların arasından bir ışık demeti süzüldü sonra,
Yağmur sonrası aralanan bulutlardan.
Sen yeniden yürümeye başladığında
Çimenler ayaklarının altında yumuşadı,
Rüzgâr yönünü değiştirdi.
Bir tarlakuşu saklandığı yerden ses verdi,
O ses buğday tarlalarının üstünden
Akşamın kalbine doğru yayıldı.
Ve ben anladım...
Doğa seni kendinden bir parça sanıyordu.

Sis miydi yağmura dönüşen,
Yoksa içimde çoğalan özlem mi bilmiyorum.
Ama yüreğin yüreğime değdiği anda
Bütün mevsimler birbirine karıştı.
Bir nehir denize nasıl kavuşursa,
Ben de sana öyle yaklaştım.
Sessiz, derin, ürkek…

Artık biliyorum...
Bir insanı sevmek bazen
Orman Kokusunu, Yağmuru, Torağı
Ve Gökyüzünü aynı anda sevmek gibidir.
Yüreğin yüreğime denk gelmiş daha ne olsun.

04.04.1990