Hasret rüzgârları vurur yüzüme,
Kuru yapraklar gibi savrulur içim.
Sen gelmek istediğim her an,
Ben geç gelen oldum, sen değil.

Yıllarca bekleyen sendin, Ben kendim gidendim,
Ayaklarım kendi yoluna ihanet etti.
Ne çok zaman kaybettim sana gelmeden,
Zamansız, acemi, masum bir çocuk gibi
Koşarken yanlış yöne,
Gülerek ağlarken, ağlarken gülerek.

Geç geldim, biliyorum. Duran ben değildim,
Zamandı tıkır tıkır çalışan,
Ben uyurken bile dişlerini gıcırdatan,
Saatler, aylar, mevsimler
Beni senden çalan hırsızlar gibi.
Suçlu olan ben değilim sence de,
Zaman değil mi asıl cani?
O, aramıza duvarlar ördü,
Ben ise o duvarları tırmanırken
Ellerim kanadı, dizlerim yara oldu.

Evet, geç geldim sana sevgili,
Ama tam geldim.
Kalbim hâlâ aynı hızla çarpıyor senin adınla,
Gözlerim hâlâ aynı ateşle yanıyor senin için.
Zamanı durduramadım, Ama sen beni durdurdun.
Bir bakışınla, bir nefesinle, Bir “gel” demenle
Tüm saatler sustu, Tüm takvimler yandı,
Tüm dünya durdu ve sadece biz kaldık.

Şimdi burada, geç de olsa,
Tam da zamanında geldim.
Hasret rüzgârları hâlâ vuruyor yüzüme,
Ama bu sefer ıslak değil, sıcak.
Çünkü senin kokun var içlerinde,
Senin sıcaklığın var.
Geç geldim yar, Ama geldim.
Ve bir daha gitmeyeceğim.
Zaman ne derse desin,
Bu sefer ben zamanı yendim.
Seninle.

29.06.2009