Gece örtünce sessizce şehrin üstünü,
Duvarlardan dökülür birer birer anılar.
Zaman yırtar atar o eski mühürlü günü,
Gözlerimde canlanır can yakan hatıralar...

Sandıklarda sararan birkaç satır mektup var,
Okudukça içimde sızlayan bir yara var.
Aynadaki bu yüzü şimdi yalnızlık anlar,
Meğer o gençliğimiz bir rüzgârmış, yokmuş...

Sokaklar aynı sokak, lambalar yine sönük,
Bir senin gölgen eksik kaldırım taşlarında.
Kime baksam yabancı, kime dönsem yüzü dönük,
Donup kalmış bir ömür gözümün yaşlarında.

Zaman nazlı bir nehir, akıp gider derinden,
Bize sadece eski tatlı günler seslenir.
Anılar rüzgâr olur, öper tam kalbimizden,
Yorulan yorgun ruhlar bu şarkıyla dinlenir.

Kapanır perdesi bak ömür denen sahnenin,
Geriye yorgun bir ruh, sessiz hıçkırık kalır.
Ne adı anılır ne izi kalır gidenin,
Gece biter ve zaman her şeyi koynuna alır.

Tamer KARAKAŞ
07.07.2026