Takvimden dökülen her kuru yaprak,
Gençliğin ardından el sallar gibi.
Sessizce koynuna çağırır toprak,
Zaman, can evimden balta vurur gibi.

Ne sevdalar sığdı şu dar zamana,
Ne ahlar yükledim yorgun soluğa.
Dünya dedikleri arsız kumara,
Bir ömür yatırdım, pul gider gibi.

Yılları sırtımda taşıdım durdum,
Yoruldu dizlerim, kalmadı mecal.
Gençliğin hesabını zamana sordum,
Geriye ne gençlik kaldı ne hayal.

Umutlar kırıldı, ümitler soldu,
Aynalar yüzüme yabancı şimdi.
Gençliğin sarayı bak talan oldu,
İçimde dinmeyen bir ince sızı...

Gençliğin kadrini bilmedim gitti,
Yıllar birer birer el açtı cana.
Tükendi sermaye, emanet bitti,
Dertler miras kaldı benden yarına.

Gözümün ferini çaldı geceler,
Her darbe ruhumdan kopardı parça.
Dile kolay gelir acı heceler,
Eridi bu ömür, döndü telaşa...

Törpüledin beni ey zalim hayat,
Talaşım savruldu yele, zamana.
Gençliğim tükendi, her gün bir feryat,
Bir gölge bıraktın benden yarına.

Tamer KARAKAŞ
07.07.2026