Vazgeçtim derim.

Dudaklarımdan çıkan her harf,
kendi hükmünü ilk anda yitirir.
Adını anmamak için sustuğum günlerde bile
göğsümde sana ayrılmış bölüm daralmaz.

Senden uzak yürüdüğüm patikaları ezberledim.
Her dönüşte aynı kapıya çıkan adımlarımı susturamadım.
Avuçlarımda taşıdığım inat,
senin sesini duyduğu anda çözülüyor.

Ben seni beklediğimi söylemedim.
Yalnızca gidişine uygun bir yüz taşıdım.
İçimde sakladığım yenilgiyi
kimsenin bakışına bırakmadım.

Bir kış boyunca açılmayan kepenkler gördüm.
Toz altında unutulmuş bakır tabaklar gördüm.
Yıllardır dönmeyen değirmen kanatları gördüm.
Hiçbiri benim kadar seni beklemiyordu.

Adın geçmeyen odalarda oturdum.
Bütün cümleleri dikkatle seçtim.
Bir tek harfini bile çağırmadım.
Yine de konuştuğum her cümle
sana doğru eğildi.

İnsan kendinden kaçabiliyor sanıyor.
Ben de denedim.
Farklı istasyonlarda duran vagonlara bindim,
başka pencerelerden sabah ışığını izledim,
başka seslerin arasına karıştım.
Göğsümde taşıdığım yön değişmedi.

Sana kızdığım günlerde bile
seni savunan ilk cümle benden çıktı.
Kırgınlığımı büyütmek istedim,
adın dokunduğu anda bütün duvarlar içe çöktü.

Bir akşam,
masanın üzerinde unutulmuş bir mühür gördüm.
Yıllarca açılmamış bir sandığın kilidini taşıyordu.
O paslı ağırlığa bakarken
kendi içimi gördüm:
Senin gelişin için saklanmış bir kapak,
tek dokunuşla yeniden aralanmaya hazır.

Ben senden vazgeçmedim.
Vazgeçmiş görünmeyi öğrendim.

Omuzlarım dik durdu,
sesim titremedi,
bakışlarım uzun süre sende kalmadı.
Kimse içimde yürüyen dönüşü duymadı.

Şimdi karşıma çıksan,
uzun cümleler kurmam.
Sessizce yüzüne bakarım.
Yıllardır biriktirdiğim yönler
aynı noktada birleşir.

Ve ben,
yine aynı yenilgiyi seçerim.

Vazgeçtim derim.

İlk fırsatta yeniden severim.