İnsan bazen gitmek için ayağa kalkmaz;
olduğu yerde kala kala tükenir.
Benim vedam da böyle işte…
Ayaklarım hâlâ sana dönük,
ruhum çoktan kendine yabancı.

Senden gitmiyorum aslında…
Kendimden gidiyorum.
Seni severken kim olduğumu unuttuğum,
her kırıldığımda biraz daha sustuğum,
kal diye içimden haykırırken
dudaklarıma vedayı yakıştırdığım o hâlimden…

Sana anlatamadığım ne varsa
şimdi içimde ağır bir yük.
Her cümlem yarım,
her nefesim senden kalma.
Ben seni kaybettiğim için yanmıyorum;
senin yanında kendimi kaybettiğim için
bu kadar derinden acıyorum.

Beni hiç sevmedin demeyeceğim.
Belki sevdin…
Yalnız benim sana verdiğim kadarını
taşımaya yetmedi ellerin.
Ben sana bir ömürlük yer açtım,
sen bana geçici bir sığınak kadar yer verdin.
Ben bütün yarınlarımı sana benzettim,
sen beni dününde bile saklamadın.

Şimdi gidiyorum…
Arkamda sana ait hiçbir şey bırakmadan değil,
kendime ait ne varsa sende bırakarak.
Gülüşümü, inancımı,
birine yeniden güvenebilme ihtimalimi…
Hepsi sende kalsın.
Zaten ben onları sensiz nasıl taşıyacağımı bilmiyorum.

Sakın ardından dönüp bakmadım sanma.
İnsan en çok dönmemesi gereken yere bakar.
Ben de her adımda seni arayacağım,
her yabancı seste adımı senden duyacak,
her kalabalıkta yokluğuna rastlayacağım.
Yine de geri gelmeyeceğim.
Bazı vedalar sevgisizlikten değil,
insanın kendinden geriye bir parça kurtarmak istemesindendir.

Sana kızgın değilim artık.
Kızgınlık bile kalabilmek için güç ister.
Bense çok yoruldum…
Kendimi sana anlatmaktan,
yaralarımı saklayıp seni incitmemekten,
her gidişinde suçumu kendimde aramaktan yoruldum.

Bundan sonra adımı başka bir seste duyarsan
bir an dur…
Seni nasıl sevdiğimi hatırla.
Sonra beni arama.
Bulacağın kişi artık ben olmayacağım.
Senin sevmediğin yerlerimi toparlarken,
senin sevdiğin hâlimi sonsuza dek kaybedeceğim.

İşte bu yüzden bu bir ayrılık değil…
Bir insanın kendi içinden çekilip gitmesidir.

Ben senden vazgeçmiyorum sevgilim;
sende bıraktığım kendime veda ediyorum.

Sen burada kalıyorsun…
Ben ise hiçbir yere gitmeden,
kendimden gidiyorum.