Bu şiir, toplumun farklı kesimlerinde biriken kırgınlığı ve umudu anlatır. Gençlerin gelecek kaygısı, çiftçinin toprağıyla verdiği mücadele, esnafın geçim derdi ve uzun yıllardır aynı siyasi çizgiye inanan insanların yaşadığı hayal kırıklığı şiirin temelini oluşturur.

Şiirde, bir partinin binasına yönelik taşlı ve sopalı saldırı yalnızca fiziksel bir olay olarak değil; demokrasiye, hafızaya ve halkın iradesine yönelmiş bir gölge olarak ele alınır. “Türkiye’nin birinci partisi” yazısının kaldırılması da bir tabelanın sökülmesinden öte, milyonların gördüğü ve sahiplendiği bir gerçeğin görünmez kılınmak istenmesi şeklinde anlatılır.

Ancak şiirin asıl duygusu yalnızca öfke değildir. Son bölümde umut; iş arayan gencin gözünde, tarlasında çalışan çiftçinin emeğinde ve kepengini açan esnafın “belki bugün” deyişinde yeniden doğar. Şiir, umudun duvarlardan, tabelalardan ya da baskıdan daha büyük olduğunu söyleyerek biter.