Bugün aynada bir kadına baktım uzun uzun yüzüne

​Yılların rüzgarı değmişti ama
dokunamamıştı çocuk gülüşüne

​Öyle bir kırgınlık vardı ki gözlerinde şu vefasız insanlardan yana yorgun

​Ama bir o kadar da mağrur duruyordu bir o kadar da kendi küllerine vurgun

​Yoruldum diyordu sessizce kelimelerin o maskeli sahte yüzlerinden

​Sözü yalan özü talan edenlerin arkalarında bıraktığı hoyrat izlerinden

​Kime elini uzatsa bir sitem kime kalbini açsa bir yara kalıyordu geriye

​Yine de sığınmıyordu gölgelere eyvallah etmiyordu gelip geçen hiçbir faniye

​Varsın gölge düşürmeye çalışsınlar kalbin o en berrak aynasına

​Sözü eğip bükenler dolsun kendi sığ sularının ortasına

​Bilinmez mi ki asıl olan duruşudur hakikatin bu alemde

​Güneş balçıkla sıvanmaz ki leke tutmaz o ak yürek de

​Herkes bitti sanırken o her düşüşte göğsüne vurup hadi kalk diyordu kalbine

​Yeniden başlıyoruz diyerek sarılıyordu o hiç sönmeyen ümidin en saf teline

​Sırtındaki hançerleri birer birer çıkarıp yaralarına merhem eyliyordu da

​Küllerinden her gece yeniden ve daha mağrur doğuyordu şu yalan dünyada

​Büyüdüm evet yol aldım saçlarıma aklar düştü belki bu koca ömürde

​Ama bendeki o küçük kız o elinden tuttuğum çocuk hiç yaşlanmadı kalbimde

​Hayalleri hâlâ öyle taze saflığı hiçbir lekeye hiçbir kötülüğe bulaşmadı

​Onu incitmeye çalışanların hiçbiri o çocuğun temiz masumiyetine ulaşamadı

​Şimdi yollar çetin yük alabildiğine ağır kırılan kırılana şu fani alemde

​Herkes bir parça koparıp gitmek isterken şu yaralı yorgun sinede

​Gözümden dökülen her damla yaş toprağa düşen bir tohum gibi can buluyor

​Bak işte bunca fırtınaya bunca haksızlığa rağmen yine dimdik ayakta o kadını gördüm

Ayla Kaya
06 07 2026