Merhaba, benim adım Vicdan;
beni soğuk adliye koridorlarında, mermer kürsülerde arar çoğu insan.
Oysa ben mühürlü odalardan çok,
göğsün en tenha, dilsiz kuytusunda yaşarım.

Gecenin tam ortasında,
uykuyu dikiş yerlerinden patlatan tek bir cümleyim:
"Ya öyle değilse?"

Ya yıllardır kendine fısıldadığın haklı hikâyede,
suçlu sandığın gölge değilse?

Ya sustuğun gün,
birinin gövdesinde ömür boyu kapanmayacak yaralı bir boşluk bıraktıysan?

Ya gurur sandığın dik duruş,
aslında korkunun maskeli bir adından ibaretse?

Ya affetmediğin insan,
senden önce kendi içindeki uçurumu geçemediyse?

Ya "sonra ararım" diyerek kapattığın eski ses,
bir daha hiç çalmadıysa?

Ya "bir dahaki sefere söylerim" dediğin taze sevgi,
dudaklarının arasında kuruyup kaldıysa?

Ya çocuğun sana kendi dünyasını fırlatırken,
gözlerin soğuk, boyalı camda asılı kaldıysa?

Ya annen,
"iyiyim" derken,
yalnızca senin omzundaki yükü hafifletmek için sustuysa?

Ya en çok unuttuğun, en çok hırpaladığın insan,
her sabah aynanın donuk camında karşına çıkan yüz olduysa?

Ben işte,
bütün bu hırçın "ya"ların çatlağında büyürüm.

Benden kaçan çok oldu bu yeryüzünde.
Kimi duvarların sesini sonuna kadar açtı,
kimi kendini kör bir mesainin tezgâhına vurdu.
Kimi sürekli konuştu meydanlarda;
çünkü durursa, içerideki dilsiz rüzgârdan korkuyordu.

Kimi sahte kahkahaların arkasına gizlendi,
kimi masadaki bardağı hırsla doldurdu.
İlk yudumda sustuğumu sandı,
aynaya bakarken unuttuğunu sandı.
Ama sabahın çiğ ışığı vurunca odaya,
şakaklarındaki ağır sızıyla birlikte
beni de yatağın kenarında buldu.

Gürültü kurur,
kalabalıklar çekilir kıyılarına,
şehir pencerelerini perdeler,
ve insan, eninde sonunda kendi gövdesiyle baş başa kalır.
İşte ben, tam duraklama anında konuşurum.

Beni susturamazsın,
sadece sesimi bir başka mevsime ertelersin;
ben ceza kesmem, hesap defterleri de tutmam.
Ben sadece bir fener tutarım karanlığına:
sakladığın söküğü,
yuttuğun kuru özrü,
söyleyemediğin çıplak sevgiyi,
tutamadığın eski sözü gösteririm.
Ve seni...
en çok da senin sakladığın çıplak yüzünü.

Eğer bir gün omzuna dokunursam ansızın,
ürperme.
Yıkmaya gelmem seni;
içinde hâlâ kendi hatasını görebilen,
doğruyu eğri yolların içinden seçebilen
insanı uyandırmaya gelirim.

Merhaba, benim adım Vicdan;
benden kurtulmanın yolu sesimi kısmak değil,
söylediklerimi göğsünde taşıyacak cesur adımı atmaktır.