Bugün yine güldüm,
Kimse içimde kopan fırtınayı görmedi.
Kahkahalar bıraktım masaların üzerine,
Hüznümü cebimde sakladım.

Dostlar “İyisin.” dedi,
Ben de başımı salladım.
Çünkü bazı acılar,
Konuşuldukça değil; sustukça büyür.

Bir yanım halay çekti,
Bir yanım eski bir fotoğrafa takılı kaldı.
Davullar çaldı, türküler yükseldi,
Kalbim ise sessizce kendi ağıdını söyledi.

Ne garip…
İnsan bazen en çok güldüğü gün,
En çok ağlamak ister.
Kimse anlamasın diye
Gözyaşını gülüşüne saklar.

Ben de öyle yaptım.
Gülerek ağladım…
Kimse fark etmedi.

Belki hayatın en büyük hüznü,
İçin kan ağlarken
Yüzünde bir tebessüm taşımaktır.

Ve belki de en ağır yalnızlık,
Kalabalıkların ortasında
Kimseye belli etmeden eksilmektir.

Ben bugün yine güldüm…
Ama bil ki,
Her kahkahamın ardında
Sessizce ağlayan bir yürek vardı.