Seher vakti adın düştü dilime,
Nurdan yollar serdin garip gönlüme.
Bir "Allah" deyişte açıldı ufkum,
Rahmet yağdı susamış ömrüme.

Dağlar seni sessiz sessiz anarlar,
Irmak olup aşkın ile yanarlar.
Gökte uçan kuşlar bile zikrinde,
Yerde açan güller sana kanarlar.

Kalbim sensiz viran kalan bir yurtmuş,
Adın değdi, gönül bahar bulurmuş.
Bir secdede bin ömürlük huzuru,
Rahmetinle aciz kulun bulurmuş.

Ne altına değişirim adını,
Ne dünyaya satarım feryadımı.
Bir bakışın yeter bana ey Rabbim,
Silip atar bütün eski yaramı.

Gecelerde yıldız oldun gözüme,
Şafak gibi doğdun garip özüme.
Bir damlanla okyanuslar taşarken,
Rahmet oldun kuruyan gündüzüme.

Yollar uzun, ayaklarım yorulur,
Sensiz geçen her bir nefes dar olur.
Senin aşkın düştü benim kalbime,
Karanlıklar birden nura çevrilir.

Rüzgâr eser senin güzel adınla,
Çiçek açar rahmet dolu yurdumda.
Bir yaprağın düşüşünde duydum ben,
Sonsuzluğun sessiz büyük sırrını da.

Ben kimim ki seni hakkınla anayım,
Eksik kalan sözlerimi tamamlayayım.
Sen dilime aşkını lütfet yeter,
Adın ile son nefesi alayım.

Secdelerde gözyaşım inci olsun,
Günahlarım affın ile yok olsun.
Mahşer günü rahmetine sığınsam,
Ümidimin kapıları hep dolsun.

Kâbe gibi döner sana gönlüm hep,
Her nefeste artar içimde talep.
Sen oldukça yoksulluk da zengindir,
Sensiz olsa saray bile viran hep.

Can emanet, ruh emanet, ömür de,
Hepsi senin yazdığın bir kaderde.
Bana düşen razı olmak hükmüne,
Sabır ile yürümektir bu yerde.

Son nefeste adın olsun dilimde,
Nurun kalsın sönmeyen bir izimde.
Kabir bile bahar olsun ey Rabbim,
Sen razı ol yeter benim özümde.

Cennet bile senin aşkın yanında,
Bir gölgedir sonsuz rahmet katında.
Ben isterim yalnız senin rızanı,
Kalbim dursun aşkının kanadında.

Ey ezelden ebede tek Sultanım,
Rahmetine muhtaç kalan kulunum.
Dilim susar, gözler ağlar, kalbim der:
"Senden geldim, sana döner yolum."

Ufuk Güney