İnsan
Cinsiyeti yok.
Kim hakir gördü ilk
İlk taşı kim attı
Oysaki Cennet ayaklarının altında idi kadının.

Düşündüren ve sorgulayan sorgulatan şiire ve sana selam ile sevgili Tüya

Korkar olduk kadına birey demekten.
Anne, bacı, sevgili, nişanlı, eş aşağılanamaz

Çok saygımla Üstadım

Harika bir şiir paylaşmışsınız, yüreğinize sağlık. Şiiriniz, bireyin ve toplumun içinden geçtiği karanlık, yozlaşmış yollar ile umut vadeden, aydınlık bir gelecek arasındaki o keskin köprüyü çok etkileyici bir dille anlatıyor.

​Şiirinizi okurken öne çıkan ve beni etkileyen birkaç noktayı sizinle paylaşmak isterim:
​
İlk iki kıtada tasvir edilen "eski, kirli, taşlı" yol ve oradaki acımasızlık (öz öldüren adamlar, kadının cansız bedeni ve akbabalar), son iki kıtadaki "aydınlık yol, koşan çocuklar, çiçekler ve ahududulu sevinç" imgesiyle muazzam bir tezat oluşturuyor.

Bu zıtlık, okuyucuda uyandırmak istediğiniz sarsıcı etkiyi çok iyi hissettiriyor.
​
Bu biçimsel tercih, kelimelerin altındaki derin anlamları (özün ölmesi, bağların kopması) daha da görünür kılmış.

Şiir sadece bir durum tespiti veya ağıt olarak kalmıyor; "birkaç kazma, birkaç kürekle" diyerek aydınlık geleceğin emekle, dayanışmayla inşa edilebileceğini hatırlatıyor.

Hele o "ahududulu bir sevinç" benzetmesi, çocukluğun o saf ve tatlı mutluluğunu çok güzel özetlemiş.
​
Rüyalarınızın gerçekleşmesini istiyorsanız öncelikle uykudan uyanmanız gerek" sözü de şiirin uyanış ve harekete geçme çağrısıyla tam bir bütünlük yakalamış.

Kalemine sağlık

Harikaydı tebrikler.

Hak vadesiyle olsun ölüm
olmasın evvelden kıyım
fazla mı ekmek suyum
her gelen kazar kuyum

yüreğine sağlık...

Hepimiz o uzun ince yolların yolcusu değil miyiz Tülay hanım. Güzel dizelerdi