Güneşe öykünüyorum
Mevsimleri doğurduğu için değil
Ve kıskanıyorum delirircesine
Yıldızlara canından bir parça katması saygıyı hak ediyor
Her gün dünyanın yüzüne aşkla bakması muhteşem ötesi
İşte tam burası tutuyor ellerimden
Bıkmadan usanmadan tüm cihetten kolluyor
Can veriyor uğruna
Her gece gömülüyor karanlığa
Kan oluyor çoğu zaman daha şafak atmadan
İşliyor ruhuna çelik dişli makineler gibi
Sarıyor kollarına sarmaşıkcasına
Pervanesi her an
Varsın ateşine yansın alem
Parmağında şerefiyle ebedi mührünü taşıyor
Kıyamet kopsa ki ne çıkar
Gönül dediğin çırpınırcasına ilk göz ağrısına akar
Güneş gibi yana yana sevmeli insan
Yağmura çamura kara kışa aldırmadan
Bahaneleri rüzgarın bağlayıp saçlarına
Ötelere sürmeli endişeleri dolu dizgin
Şah damarın infilak etmeli severken
Bakışların kurşun atmalı Fransız on dörtlüsü gibi
Kanın çekilmeli İstanbul gülü yüzüne karşı
Yana yakıla sevmeli insan
Kalbini henüz tarumar etmeden nisyan...