Yarım Kalan Sevda

Seni sevmek, sessizce yanan bir ateşti;
Kimse görmedi, ben ise her gün biraz daha küle döndüm.

Adını dudaklarımla değil,
Yüreğimin en derin yerinden fısıldadım.

Sen giderken ardına bile bakmadın,
Ben ise bıraktığın boşluğu ömrüm bildim.

Bir gülüşün bahar olur sanmıştım,
Meğer bana düşen hep sonbaharmış.

Her gece yıldızlara seni anlattım,
Ay bile sessizce dinledi acımı.
Bir tek sen duymadın kalbimin çığlığını;
Çünkü en büyük yalnızlık,
Sevdiğin insanın seni hiç duymamasıdır.

Şimdi senden geriye,
Bir avuç hatıra,
Dinmeyecek bir özlem
Ve gözlerimde sakladığım sessiz gözyaşları kaldı.

Eğer bir gün adımı hatırlarsan,
Bil ki seni yine de kötü anmayacağım.
Çünkü bazı aşklar kavuşmak için değil,
İnsanın yüreğinde ömür boyu sızlamak için yaşarmış.

Ve anladım ki...
En derin yaralar, bizi hiç sevmeyenlerden değil;
Uğruna bütün kalbimizi verdiğimiz insanlardan kalır.