YAPRAK DÜŞERKEN

Bir sarı vedadır zaman, dalından kopan sessizlik,
Ağır ağır süzülürken gökyüzünden aydınlık.
Rüzgârın fısıltısı, hüznün en zarif hali,
Bir yaprak düşerken solgun, bükülür hayatın beli.

Sokaklar bir eski resim, adımlar yorgun ve hür,
Hazan kendi bestesini kaldırımlara üfür.
Her gidenin arkasından bir parça sitem kalır,
Ağaçlar soyunurken güze, kalbimiz ibret alır.

Toprak kucak açar ona, minnetle ve sabırla,
Gökyüzü ağlar belki, incecik bir yağmurla.
Ne isyan vardır dilde ne de geçmişe bir sitem,
Her düşen yaprak mühür, ömürden düşerken dem.

Kuşlar çoktan terk etmiş, dallarda derin sükut,
Göğün gri ceplerinde saklanır son bir umut.
Eylülün tellerine basar da geçer zaman,
Anlarsın ki her varlık, bu dünyada bir mihman.

Bilir ki o sarı yaprak, bahara açılan yol,
Kış dediğin bir uyku, toprakla yeniden ol.
Düşerken yaprak sessizce o sarı ahenginde,
Bir sır gizlidir hayatın o son nefes renginde.

Şairin Notu: Her düşüş bir bitiş değil, toprağın bağrında yeni bir bahara hazırlanış hikayesidir. Hayat, vedalarıyla da güzeldir.

Tamer KARAKAŞ
Kastamonu - 03.07.2026