öfkesi bitmeyen bir ağrıdan doğduğum an
ahşap ellerimle
o kıymığı da çıkarmıştım
o kuyudan

üşüdüğümü bir ahtapota bile
anlatmıştım

halbuki, iki sokak arkada
bekleyecekti beni
temmuz

bazı sabahlar sayfalarca orkide
uğurlarken gölgemden
ıslak çamaşırları
dizdim o tel sergiye

hatırla, biz Üsküdar’da küçük bir
iskelede
öpüşürken
istanbul şarkı söylerdi bize

güllerin konuştuğuna inanırdık
güneşin mavi olduğuna

çok zaman yağmurların varlığından habersizdim oysa

şimdi gökyüzümü çalan bu belirsizlikten
kuşları salıyorum
o inceliğe

oysa nasılda çıplaktı o his

pasajlarında pasaklı kadın
olmak vardı
üsküdar

hergün ezbere geçtiğim o
taşlı yollardan
dönmek için çok geciktim

başımı eğip , ellerimi çırpıyorum
o uzaklığa

topuklarımı kırıp
şiirin en altına yerleşeceğim

yüzümü, yüzünde sakla istanbul

"yorgunum" deyip
çekilmek istiyorum
dünyadan..

Fruze Özge