Bir Tuval hayal ediyorum



modern, geniş, beyaz bir tuval

Ama biraz soluk, yarı sabır rengi
..

üstünde de bir gülüş asmışım
tamamlamamışım.


kenarlarından iplik gibi sarkan ince bir kış dalı
Henüz kar yok ama..
daha çok unutulmuş bir nefesin buğusu

Tuvalin sağ köşesinde ise
çok düzgün yazılmış bir cümle duruyor
fazla kibar
fazla yerli yerinde
o kadar düzgün ki,
böylesi
insanın içine hafif bir şüphe düşürüyor...
...
ve o cümlenin ucunda
öğrenilmiş bir incelik gibi iğne var
dokundukça kanatmıyor

kan, cümle bittikten sonra başlıyor..

çünkü anlami
her daim geç reaksiyonlu.

arka planda bir kış gibi hissettiren
pasif dedikleri türden
kimseyi de dondurmuyor..


tuvalin ortasında bir boşluk gibi
en kalabalık yer orası

çünkü orada
söylenmeyen her şey
biraz daha yüksek sesle duruyor..

ve izleyen kişi şunu fark ediyor
burada resim çizilmemiş

burada nazik görünen sertlikk
kat kat üst üste konmuş
bir gülüş gibi
kenarından sarkan bahar dali gibi
ama aslında
içeriye doğru büyüyen bir kış
belirsizliği
..