RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi

Varoluş Sorgulamaları ve Tefekkür Rehabilitasyon Kliniği

Eserin Adı: Fısıltı
Şair: Sayın Seyide Doyran
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri (Celil ÇINKIR – Delibal)

Şiir okununca klinikteki ahali bir süre birbirine bakıp sustu. Bir sakin, Hocam, şiirin yarısında ben de "Ne olacak şimdi?" diye düşünmeye başladım, sonunda cevabı bulamayınca çaya sığındım dedi. Bir başkası, Şair hanım sessizliği konuşturmuş, biz yıllardır gürültüyü susturamadık diye ekledi. Tefekkür Servisi'nin müdavimlerinden biri ise, Efendim şiirdeki "Hiç..." öyle bir yerde duruyor ki, bazı insanların ciltlerce anlattığını üç harfle anlatmış dedi. Bunun üzerine Kalburabastî Efendi Hazretleri, Evlatlar, bazen insanın en büyük cevabı bulduğu yer, bütün cevapların bittiği yerdir buyurdu.

Kalburabastî Efendi Hazretleri'nin Değerlendirmesi

Sayın Seyide Doyran bu şiirde sessizlik, boşluk, sorgulama ve teslimiyet arasında ince bir yolculuk kurmuş. Tekrarlanan "Ne olacak şimdi?" sorusu yalnızca şiirin değil, insanın varoluş karşısındaki kadim merakının da sesi hâline geliyor. Eserde dikkat çeken nokta, karamsarlığa saplanıp kalmak yerine tefekküre yönelmesi ve son bölümde insan iradesinin ötesindeki hakikate işaret etmesidir. Kısa ama yoğun imgelerle örülen şiir, okuyucuyu cevaba değil, düşünmeye davet ediyor.

Özün sözü budur.

İnsanın her soruya cevabı yetmez; bazen tefekkür, cevaptan daha kıymetlidir.

Kalburabastî Efendi Hazretleri

İnsanın kendi içindeki o derin sessizliği, belirsizliği ve 'hiç'liği ilmek ilmek işleyen, ruhu dinlendiren muazzam bir felsefi dokunuş olmuş Seyide Hanım. Dünyanın tüm gürültüsüne inat, nefis bir tefekkür ve teslimiyet hikayesi... 'Allah de ötesini bırak' diyen o samimi inancınıza, kaleminize ve o güzel yüreğinize sağlık

Okurken insanın içi bir an duruyor… o “Ne olacak şimdi?” sesi sanki kelimeden çok içten gelen bir yankı gibi. Sonra o “HİÇ” demeni de ayrı hissettim; bazen gerçekten insanın dili orada susuyor.
Ama en çok şunu hissettim: o dağınık gibi görünen yerin içinde bile kendini tutan, toparlayan bir yan var. Kalemine sağlık canım benim, çok içten bir şiirdi, kocaman tebriklerim ve sevgimle... 💙

İnsanın usuna toz bulutlarının çökmesi esasında hayatın ağırlığı olmalı. İnsan hayatı ne tuvallerde resmedilebilir, ne de anılarda sonsuz kalır. İnsan, hayatın bu savruk döngüsünde kendisine sarılır sessizce, o sarılış kişiyi bir anda Yüce Allah'a yönelmeyi de müjdeler. Anlamlıydı Şairem. Tebrik eder hayırlı geceler dilerim. Şiir yüreğiniz var olsun