Ve sonunda susturdum seni içimde,
Adını anan sesleri bir bir gömdüm.
Yüreğimde kalan yerin şimdi
Rüzgârın uğrayıp geçtiği boş bir ev.

Bir zaman avuçlarımda büyüttüğüm düşleri
Tozlu raflara bıraktım sessizce.
Seni tanırken eksildim ben,
Kendimi aradım, seni bulduğum yerde.

Benim olacağını bilmeden gittin.
Saçlarımda dolaşan nefesin
Artık yabancı bir mevsim gibi.
Bir çift kara gözün ardından
Ömrümü yalnızlığa bağışladım.

Göğüm daraldı sensizliğin gölgesinde,
Kanatlarım kırık bir kuşun kaderi.
Işığım akşamın içine karıştı,
Alacakaranlık oldu içimin vakti.

Sevdim...
İşte en büyük yangınım buydu.
Varlığın da yaktı beni,
Yokluğun da.
Hangisi daha ağır,
Artık ayıramıyorum.

Sevgimi göğe astım,
Belki bir yağmur olur da
Gözlerimden yeniden iner yeryüzüne.

Seni çok sevdim.
Dostluğunu sevdim.
Bir sözüne ömür biçtim.
Gülüşünü sabah sandım,
Gözlerinde baharı aradım.

Şimdi yüreğin,
Ulaşılmaz bir uzaklık kadar benden ayrı.
Sen nefes alsan da
Benim dünyama değmiyor artık.

Kalemim gözyaşımla konuşuyor,
Titreyen ellerim
Sessizliğe imza atıyor.

Ve gün gelir de
Benim sevdiğim kadar seversen birini,
Bil ki hasret,
İnsanın en uzun ömrüdür.
Dilerim beklediğin kapılar
Benim beklediğim kadar kapanmaz üzerine.

Özlü söz: ’’Sevmek bazen kavuşmak değildir; en çok da vazgeçerken insanın canı yanar.’’